Darn.. wat lastig allemaal

En nee het is geen vakantie uitzoeken waar ik mee bezig ben. Dat geeft een soort van 'voorpret'. Maar googelen, informatie zoeken etc over nierproblemen zonder dat je eigenlijk nog niet concreet weet wat er speelt is eigenlijk helemaal niet slim.

Ik las net een euthanasia verhaal van iemand hier in de blogs. En ja dat is natuurlijk ook iets wat kan gebeuren. Dat dit alles zo heftig is en je het zelf niet meer trekt. Toch wel dingen om ook rekening mee te houden. En dat gaat wat verder dan nadenken of je je naaldenplaats in je onderarm of bovenarm wil. Of een buikspoeling of... ga zo maar door.

Ook merk ik wel dat ik erg aan het vergelijken ben met anderen. Je leest dat mensen extreem moe zijn, slechte conditie hebben ga zo maar door. En dan denk ik.. hmmm ik ben ook al moe als ik aan het einde van de straat ben. En wij wonen niet op de Oudebildtdijk (langste straat in NL). Nee onze straat is hooguit 60 mtr lang.

Ik merk dat ik erg emotioneel ben. Als ik op tv een jong stel zie die bepaalde keuzes maken voor bv een nieuw huis. Of een Opa en Oma zie vieren dat ze al 50 jaar samen zijn. Dan schiet ik vol en denk dan.. Hoe zit dat met mij? Kom ik wel zo ver? En zo ja.. Hoe kom ik daar? Ik heb al veel te verduren gehad met ziekenhuis bezoeken, opnames etc dat heeft mij nooit echt geraakt. Het was zoals het was. Dan was het voor een operatie triggerfinger of een operatie aan de ogen door de retinopathie.. Dat trok ik allemaal wel. En kon me daar wel bij neerleggen. Ook al was de kans er dat ik blind zou worden dan dacht ik.. dat zie ik dan wel weer.. of niet.... :)

Maar nu voelt dit allemaal toch wel even anders allemaal. Het voelt allemaal een stuk heftiger en vooral het nog niet weten waar ik sta, waar ik ga beginnen en waar ik eindig..

Die vraagtekens kan ik nog niet weghalen. Dat zal de tijd mij moeten leren. Time will tell zeggen ze dan vaak toch?

Hoe laat is het?.......