De dagen na de operatie

Op vrijdagochtend wil ik graag uit bed want ik heb gelezen dat dat goed is. Al vroeg komen ze het catheter verwijderen en ook iets later gaat het infuus eraf en kan ik vrij bewegen. Ik ga me wassen aan de wastafel in de badkamer.

De verpleger brengt me op verzoek met een rolstoel naar Pé en ik ben blij haar weer te zien. We zijn zo blij met elkaar maar ik ben vooral nog steeds erg moe en na een poosje brengt Andrea me terug. Rob gaat terug naar huis omdat ik eigenlijk vooral steeds slaap. Hij heeft met Andrea een nacht in een hotel geslapen vlakbij het Erasmus. Dit wordt vergoed door een fonds, je moet de kosten daarvan indienen via een formulier. Heel goed geregeld.

's Middags komt onze vriendin Inez op bezoek maar mijn ogen vallen nog steeds erg makkelijk dicht. Ik kies als avondeten aardappeltjes met kip maar ook die misvallen en weer spuug ik alles terug uit. Ik houd de boterhammen van de lunch en het ontbijt wel binnen maar warm eten valt niet goed. (achteraf blijkt dit te komen door de Oxicodin die ik krijg als pijnstilling, ik reageer daar blijkbaar niet goed op, ben ook zo suf als een konijn ervan).

Die nacht moet ik elke anderhalf uur plassen. Met een snee in je buik telkens je bed uit moeten is verre van fijn maar ik voel telkens de aandrang en er komt ook echt wel een plas. Steeds val ik een poosje in slaap maar wordt dan weer wakker met het idee: "je moet naar de wc". Afijn, alles went...

Op zaterdag besluit ik samen met de verpleging géén Oxi mee te nemen en alleen paracetamol te gebruiken als pijnstilling en dat doet wonderen: na een paar uur voel ik me helderder en fitter! Ik eet met smaak mijn boterhammen en ga douchen. En 's middags weer naar Pé natuurlijk. Ik loop nu al zelf achter de rolstoel. Ik krijg bij haar te horen hoe goed het gaat en dat is zo bijzonder en prachtig!

Ik krijg 's avonds een aandenken van haar voor aan mijn Pandora armband. Er is iets misgegaan bij het samenstellen van het cadeautje en ipv een mooi bedel zit er een hangertje van een koffiepotje in het doosje. Hierdoor moeten we zo ontzettend lachen en gieren we het uit op haar kamer, onze buiken vasthoudend van de pijn. De ontlading doet ons enorm goed. We weten dat ik de volgende dag naar huis mag en daar worden we emotioneel van. We doen dit nu al de hele tijd samen, dit avontuur en straks ben ik thuis en is zij nog in Rotterdam. Maar we zijn vooral zo dankbaar dat alles zo goed is gegaan!

Zondagochtend weer lekker douchen, ik ga zitten op een stoel ipv steeds in bed te liggen en maak me klaar om naar huis te gaan. Mijn nierfunctie is 58 en ook bij Pé is hij enorm gestegen in vergelijking met toen ze de operatie inging. Fantastisch.

De dokter zegt dat er geen beperkingen zijn, dat ik me 6 weken rustig moet houden en dat ik alles op het gemakje weer moet opbouwen.

Na de lunch met Rob en mijn jongste zoon gaan we naar Pé haar kamer en zeggen we mijn kamertje gedag. Er komen 2 vriendinnen op bezoek en dat is een mooi moment voor ons om het ziekenhuis te verlaten. Het emotionele afscheid wordt daardoor draaglijker. De meiden helpen ons door het moment heen. Ook Pé mag over een paar dagen naar huis.

We zijn enorm tevreden over hoe alles gegaan is in het Erasmus. De verpleging is zo betrokken en lief. Iedereen is heel professioneel en we voelen dat we in deskundige handen zijn.

Ik gebruik nu 8 paracetamol per dag en de reis in de auto naar huis gaat wonderbaarlijk goed. Wat is pijn, ja je voelt dat je geopereerd bent maar het valt reuze mee.

Mijn mannen en hondje zijn blij dat ik weer thuis ben en ik maak een lekker plekje voor mezelf op de bank. Tafeltje erbij, paracetamol, water, fruit, tijdschriften, gsm, alles bij de hand. Ik installeer me voor de buis.

Om 22.15 gaan we naar bed maar ik slaap normaliter op mijn buik in. Dat gaat nu niet maar na wat draaien en keren vind ik een fijne houding op mijn zij met een extra kussen tussen mijn knieën. Lekker in mijn eigen bedje.