14) één dag na de operatie

Woensdag 16 augustus 2023 wordt ik al vroeg wakker (half 3) van de pijn en druk ik op de knop voor de verpleegkundige. Ze komt aangesnelt met morfine in haar hand en zegt dat ze al vermoedde dat ik belde omdat ik pijn had. Al snel val ik weer in een dromeloze slaap. Ik wordt wakker en de nachtdienst komt langs. Ik moet op de bedrand proberen te zitten. Als dit lukt mag de katheter er uit. Trots op mezelf dat dit gelukt is probeer ik even een stukje te staan en lopen. Al snel moet ik weer gaan liggen. Ik wordt misselijk en druk op de knop en vraag of er iets is voor de misselijkheid. Ze geven aan te overleggen en later terug te komen. Ik roep nog dat ik moet spugen en krijg nog snel een bakje als ze vertrekt. Dan spuug ik mijn weinige maaginhoud leeg. Ik tril over mijn hele lichaam van de pijn en vlagen van misselijkheid overvallen me. De verpleegkundige komt terug en kijkt me medelijwekkend aan als ze me ziet zitten met mijn spuugbakje. Ik krijg misselijkheidsmedicatie via het infuus. Ik app mijn zusje dat ze misschien maar thuis moet blijven aangezien ik zo beroerd ben. Dan val ik in slaap.

Als ik weer wakker wordt van de pijn is het nog ochtend. Ik druk op de knop en de ochtenddienst komt aan en ik vraag of ik morfine mag maar ze weigert dit en zegt dat ik het met paracetamol moet proberen. Dan loopt ze weg. Ik begin te huilen van de pijn en weet niet wat ik moet doen. Ik app met mijn familie en mijn schoonzusje vraagt of ik wil bellen. Met haar aan de telefoon blijf ik huilen en vertel ik dat ze niet komen. Ik had al op de knop gedrukt en er was niemand gekomen. Ik hakkel en tril weer. Ik hoor mijn schoonzusje boos worden en ze zegt dat ik gewoon moet blijven drukken op de knop tot ze komen en dat ze me gewoon de medicijnen moeten geven. Een verpleegkundige komt binnen en ziet mij huilen. Ze kwam mijn waarden opnemen en klikt de bel uit. Dan zegt ze dat ze de andere verpleegkundige zal roepen en vertrekt weer. Dan na wat voelt als een half uur komt de andere verpleegkundige om me toch sterkere medicijnen te geven en val ik weer in slaap.

Als ik wakker wordt heb ik weer pijn en vraag ik me even af of dit ooit beter gaat worden. Weer vraag ik om medicatie en misselijkheid medicijnen en krijg deze maar dit helpt niet veel. Ik sleep mezelf uit bed aan het tafeltje in mijn kamer misschien ga ik mij beter voelen als ik niet alleen maar in bed lig denk ik bij mezelf. Ik vraag mijn zusje of ze toch wil komen.

De verpleegkundige uit mijn vorige blog waar veel mis mee is gegaan komt binnen als de morfine net werkt. Mijn ogen trillen er van en ik wordt er slaperig van. Ik was dan ook net even weggedommeld als hij vraagt of hij even met me mag praten. Hij sluit de deur achter zich en ik voel een zwaar gesprek aankomen waar ik nu eigenlijk niet toe in staat ben.

Hij vraagt me waarom ik niet hem heb aangesproken en niet naar hem ben toegegaan met al deze dingen. Ik geef aan dat ik net geopereerd was en niet echt in staat was dit soort gesprekken te voeren. Dat hij zich moet realiseren dat dit geen afschildering is van hem als persoon maar dat ik behoefte had aan meer ervaren personeel die inspeelt op mijn behoeften. Dat ik me niet gehoord voelde. Hij vraagt om voorbeelden en ik geef hem het rijtje van de voorgaande blog. Weer begin ik te huilen waar komen deze stomme emoties toch vandaan. Hier schrikt hij een beetje van en zegt echt beter zijn best te gaan doen. Hij zet woord bij daad en zegt dat ik wit ben en vraagt of het de misselijkheid is. Ik geef aan dat dit zo is en dat de medicijnen niet lijken te helpen. Hij geeft aan direct de arts te gaan bellen en dat hij er op staat dat ze direct zwaardere medicatie voorschrijven want dit kan zo niet. 5 minuten later komt hij binnen en krijg ik medicijnen die eindelijk de misselijkheid stoppen. Ik voel me gelijk veel beter.

Mijn zusje neemt me mee naar beneden en we halen een broodje want mijn eetlust is met het vertrek van de misselijkheid gelijk teruggekeerd. Op de 8e verdieping van het ziekenhuis is een dakterras waar we onze broodjes wegkauwen. Wat kan eten heerlijk zijn! Wel heb ik nog veel pijn maar in het zonnetje met een broodje voelt als een enorme overwinning.

Het zit vol met personeel op het terras iedereen wil van het weer genieten nu de zon eindelijk weer schijnt. Dit betekent helaas dat er voor patiënten niet echt plek is en dat stoort me wel een beetje.
Er is namelijk nog een dakterras een klein stukje verder waar het helemaal leeg is. Hier waren mijn zusje en ik eerst naartoe gereden met de rolstoel maar hier kregen wij te horen niet welkom te zijn omdat dit alleen voor personeel was. Als ik dan hier rondkijk en zie dat patiënten weer naar binnen moeten omdat het personeel blijft zitten waar het zit op het enige beschikbare terras voor patiënten.

De pijn wordt erger en de misselijkheid is terug dus rijden we naar boven en vraag ik weer om medicatie. Misschien toch iets te enthousiast geweest met al het eten. De misselijkheid medicijnen krijg ik maar de rest niet en dus heb ik pijn.

Mijn man, dochter schoonzusje en zwager komen binnen en weer druk ik op de knop voor medicijnen. Als er niemand komt wordt mijn zusje boos en gaat iemand halen. Een verpleegkundige die ik nog niet eerder heb gezien komt binnen en ik vraag om medicatie. Bozig antwoord ze dat ik al gehad heb. Gesterkt door mijn geliefden om mij heen antwoord ik dat ik niets gehad heb behalve de medicijnen voor de misselijkheid. Dat ik morfine mag hebben en dat het me niet kan schelen wie ze er voor belt als ik maar krijg wat ik nodig heb. Boos stampt ze de kamer uit en komt later terug met de morfine waardoor ik me snel weer iets beter voel.

Ze snauwt nog dat ik nog maar 2 doseringen heb van de 6 die ik per dag mag tot twaalf uur vannacht. Ik kijk op de klok en zie dat het zes uur is nu. Boos vraag ik me af waarom ze mijn medicijnen weigerde als ik er nóg 2 zou mogen tot twaalf uur. Morfine werkt ongeveer 4 uur per dosis dus heb ik pijn gehad voor niks.

Ik krijg steeds meer het gevoel behandeld te worden als verslaafde die shopt naar medicijnen. Dit doet me erg veel verdriet en ik merk dat het mij geestelijk ook niet helpt.

Als de medicijnen goed werken gaan mijn man en ik op bezoek bij mijn ontvanger. We hebben bloemen voor hem meegenomen en kletsen wat over hoe wij ons voelen. Ik bedenk me hoe blij ik ben dat hij er zo ontzettend goed uitziet als we terug gaan naar mijn kamer waar mijn dochter en de anderen op ons wachten.

Mijn dochter is moe en ook mijn man heeft al niet meer normaal geslapen sinds afgelopen zondag. Ik vind dan ook dat het tijd is dat ze gaan. Dan zijn ze op tijd terug en kunnen ze hopelijk lekker slapen. Mijn zusje, zwager en neef blijven. Wij gaan samen eten beneden in het atrium van het ziekenhuis.

Het is gezellig en er worden grapjes gemaakt waarbij ik dan weer vooral moet proberen niet te lachen vanwege mijn doorgesneden buikspieren. Het atrium is verlaten als we uitgegeten zijn en voor de grap zetten ze mij alleen aan de tafel op de foto. Weer moet ik proberen vooral niet te lachen. Wat natuurlijk enorm mislukt.

Eenmaal boven stoppen ze mij in bed. Mijn zwager en neef vertrekken naar huis en mijn zusje kruipt naast mij in bed. Zo eten we even samen een koekje en bedank ik haar voor alle steun. Ik zeg haar dat ik me realiseer dat ik haar laatste meest nabije familie ben gezien we geen ouders meer hebben en dat ik mij daar nu enorm bewust van ben. Ik zie dat ze dit nu niet wil horen dus we laten het onderwerp rusten. Ze verteld dat ze boos is geworden op de verpleegkundigen toen ze zei dat ze naar de wc ging. Ze had ze gezegd dat ze mij verdriet deden en dat ik pijn had. Dat ze mij nooit zo zag en ik serieus genomen moest worden. Wat ontroerde mij dit. Mijn kleine zusje in de bres voor mij. Ik knuffel haar en bedank haar. Samen maken we nog wat lol en dan moet ze gaan.

Ik heb nog pijn naar ik wil en durf niet meer op de knop te drukken met de vraag om medicatie. Dus ga ik vroeg en met pijn slapen.