12) Opname dag

Maandag 14 augustus 2023 om 13.00 uur moet ik mij melden bij de opname afdeling Nefrologie op de 10e verdieping van het Erasmus MC in Rotterdam. Ik ben uiteraard ruim op tijd aanwezig. Mijn man en dochter zijn bij mij met een koffer vol kleding en spulletjes van thuis voor in mijn kamer. We nemen plaats in de lounge van de afdeling tot ik opgehaald wordt.

Na een minuut of 10 komt een dame mij ophalen om ons naar mijn kamer te begeleiden. Als we die kant oplopen komt een verpleegkundige mij ook zoeken. Hij doet de opname met mij op mijn slaapkamer voor komende dagen.

Eenmaal binnen nemen wij plaats op de bank en stoel terwijl mijn dochter rond scharrelt in de kamer. Wat moet dit gek zijn voor haar bedenk ik mij. Er wordt op de deur geklopt en een andere dame steekt haar hoofd om de hoek van de deur. Ook zij was naar mij opzoek. Ik grap dat wel veel mensen mij willen opnemen hier. Zij vertrekt en het vragenvuur gaat van start. Hoeveel ik weeg, wat ik gegeten heb, waar ik woon en mijn volledige anamnese wordt nog eens doorgenomen. Mijn waarden worden gemeten en dan wordt er een infuus aangelegd aan mijn linkerarm. Hierna wordt ook bloed afgenomen en moet ik in een potje plassen. Het is nog vroeg, maar helaas mogen we niet echt de afdeling af wat met een anderhalf jarige dochter niet heel praktisch is. Die gaat zich natuurlijk nogal vervelen, maar we proberen er het beste van te maken.

We hebben contact met mijn ontvanger en zijn vrouw en zij vragen of ze langs mogen komen. Zij zijn al sinds de ochtend in het ziekenhuis. Natuurlijk vinden wij dit leuk en al snel zitten we daar met zijn vijven. Ze hebben twee manden vol cadeautjes meegenomen waar ik niet goed op weet te reageren. Deze mensen zijn zo lief en bij dit soort uitingen weet ik mij nooit goed een houding te geven.

Voor mijn dochter hebben ze een kleurboek met potloodjes en een grote Olli knuffel gekocht waar zij hartelijk om moeten lachen gezien wij voor Ajax zijn. Voor mijn man hebben zij een Quest meegenomen. Voor mij blijft een mand vol cadeaus over met elk een cijfer. Voor elke dag een cadeautje. Ook een kaart van de ontvanger waardoor ik volschiet. Wat gun ik deze mensen weer een toekomst denk ik en schijnbaar zei ik dit ook hardop. (Bij ADHD heb je niet altijd door dat je je gedachten ook hardop uitspreekt haha).

Mijn zusje en haar vriend komen aan en ook dat voelt als een welkom en hartelijk weerzien. De chirurg komt binnen en lacht bij de aanblik van al deze gezelligheid en zegt dat is fijn 2 vliegen in 1 klap. De donor en ontvanger in 1 kamer. Wij lachen met hem mee. Mijn zusje en zwager nemen mijn dochter even mee voor een wandeling terwijl de chirurg ons meeneemt in de planning voor morgen. We krijgen beide de kans nog vragen te stellen die hij geduldig beantwoord. Zo wilde ik graag weten op wat voor tafel ik geopereerd zou worden. Gek genoeg had ik een soort koude ijzerenplaat in mijn hoofd. Dit is gelukkig niet het geval. Dan krijgen we beide met een zwarte marker een pijl op onze buik waarbij mij mijn te verwijderen nier wordt aangeduid en bij mijn ontvanger wordt gemarkeerd waar de nier geplaatst moet worden. De chirurg vertrekt en wij kijken elkaar nog eens tevreden aan en zeggen nogmaals dat we er zin in hebben.

Een andere arts komt binnen. Het is de arts van de FAST-studie waaraan ik mee doe. Wat een fijne man is dat. Hij stelt me elke keer op mijn gemak. Hij gaat op zijn hurken zitten om mijn dochter te begroeten op haar hoogte waardoor zij zich ook op haar gemak voelt. Ook hij neemt ons nog eens mee in alle stappen en ook hem kunnen we nog wat vragen stellen. Als hij vertrekt gaan ook mijn ontvanger en zijn vrouw weg. We geven elkaar nog even een knuffel en grappen dat we elkaar morgen in het voorbij gaan nog zullen zien bij de OK. Ik wordt eerst geopereerd om 8 uur dit zal ongeveer 2,5 uur duren. De nier zal daar blijven in de OK en dan zal mijn ontvanger in dezelfde ruimte worden geopereerd.

Als zij weg zijn ruim ik mijn koffer uit en zet ik een fotolijstje met mijn man en dochter op mijn nachtkastje. Ik hou van lezen en krijg een boek van mijn zusje en zwager voor mijn tijd daar die we samen bij de AKO beneden in het ziekenhuis uitzoeken. Van mijn man krijg ik nog een theebeker en een boekenlegger mee en dan vertrekken zij met zijn vieren en loop ik langzaam terug naar mijn kamer. Hier drink ik mijn cup a soup en eet ik wat snoepgroenten, want voor mij geen normale maaltijd helaas. Dan sla ik mijn boek open en ga lezen.

Er wordt op de deur geklopt en de arts van de FAST-studie staat in mijn kamer om zich te verontschuldigen. Ze zijn mijn bloed en urine monsters kwijt. Ze weten niet waar de verpleegkundige ze gelaten heeft. Of ze me alsjeblieft nog een keer mogen prikken en of ik nog eens wil plassen. Ik lach en zeg dat dit kan gebeuren. Waar mensen werken worden immers fouten gemaakt toch? Hierna ga ik verder met lezen. Ik bel met mijn zusje die verteld dat mijn dochter niet wil slapen. Mijn man zit met zijn handen in het haar. Half 12 krijg ik een appje dat ze eindelijk slaapt na 100x slaap kindje slaap gezongen te hebben.

Mijn heimwee speelt hierdoor enorm op. Ik wil niks liever dan het ziekenhuis uitlopen en ze beide vasthouden, troosten en zeggen dat het goed komt, maar ik weet dat dit niet kan. Wat ik ga doen morgen is te belangrijk. Ik druk op mijn bel en vraag huilend om een slaappil mij verontschuldigend voor mijn tranen en heimwee op mijn leeftijd. De verpleegkundige stelt me gerust en komt terug met een slaappil. Rond 2 uur val ik dan eindelijk even in slaap..