10) Wat gebeurd er privé

Bij mijn keuze om iemand te willen helpen met het doneren van mijn nier komen veel zaken kijken. In de eerste periode waren mijn man, zusje, zwager, schoonmoeder en zusjes de enige die wisten dat ik mij aangemeld heb. Dit omdat er nog veel onzeker was. Voor mijn man en mij betekende dit dat we het er veel over hadden samen maar het niet veel bespraken met onze omgeving.

Op mijn werk durfde ik het niet direct te vertellen. Ik was bang voor mijn positie en voor de reacties van mijn collega's. In februari is er een collega bij ons gestart met werken die zwanger bleek te zijn en daarna ook snel weer uitviel door ziekte. Hier waren de reacties niet mals op binnen het bedrijf.

Ik werk in de ouderenzorg bij de administratie via een detacheringsbedrijf. Ik werk hier onder een detavast constructie. Dit betekent dat het de bedoeling is dat dit bedrijf mij overneemt. De overname staat gepland voor 1 september. Al snel in mijn onderzoeken in het ziekenhuis werd duidelijk dat mijn operatie plaats zou gaan vinden tussen juni en september. Wat zou betekenen dat ik er in mijn overname periode een lange tijd uit zou liggen. Dit bracht mij buiten de onderzoeken en het vele wachten extra stress. Uiteindelijk heb ik het dan toch verteld. De reacties van mijn managers waren gelukkig goed. Ze prezen mij dat ik dit wilde gaan doen. Al heb ik wel de persoonlijke band met mijn ontvanger iets aangedikt uit angst voor hun reactie. Mijn team op een enkeling na reageerden redelijk nuchter en een enkeling laconiek.

Er werden gesprekken tussen het detacheringsbedrijf en mijn werkplek gepland. Sommigen met en anderen zonder mij. Hierin bespraken zij mijn toekomst bij hen. Wat mij uiteraard weer stress bezorgde. Hier werd onder andere zonder mij besloten dat de overname uitgesteld zou worden. Mijn werkplek wilde het risico niet lopen dat ik toch langdurig uit zou gaan vallen. Toen ik aangaf dit wel te begrijpen maar wel mijn loonsverhoging te willen die ik zou krijgen als ik in dienst was gekomen gaf mijn werkplek aan hier geen bezwaar tegen te hebben. Dit moest ik echter wel zelf regelen van hen via het detacheringsbedrijf, zodat zij dit in rekening konden brengen bij mijn werkplek. Mijn detacheringsbedrijf weigerde echter. Zij wilden hierin het risico dan weer niet dragen. Ik kreeg te horen "Het is heel leuk en mooi dat jij een nier gaat doneren maar dat is wel jouw keuze en niet de onze". Als ik meer loon wilde moest mijn werkplek mij maar overnemen.

Ik werd gebeld door de wachtlijst plaatser van het ziekenhuis voor de operatie. Zij feliciteerde mij met het afronden van de onderzoeken. Ze vertelde dat ik op de wachtlijst stond, maar kon helaas geen indicatie geven. Het was inmiddels juni en het zou sowieso na de zomer gaan gebeuren.

Soms stond het huilen mij nader dan het lachen. Ik deed dit toch met de beste intenties? Ik wil iemand helpen. Iemand een toekomst terug geven. Ik ga niet mijn neus laten corrigeren omdat ik deze niet mooi vind. Mijn werkplek is het hier mee eens en wil kijken wat zij kunnen betekenen. Maar wel onder de voorwaarde dat het ziekenhuis met een beter tijdschema moet komen dan "na de zomer zal de operatie zijn". Ik voelde een enorme druk vanuit mijn werkgevers. Elke stap in de onderzoeken had ik ze bericht. Ik stond voor mijn gevoel tussen twee vuren in. Mijn energie raakte op en ik begon mij af te sluiten van de buitenwereld. Wilde niet meer echt meedoen met leuke dingen buiten de deur. Werd verdrietig en bang voor mijn professionele toekomst binnen dit bedrijf.

Na een gesprek met het ziekenhuis waarin ik de hele situatie heb uitgelegd konden zij gelukkig helpen. 19 Juli ging mijn telefoon, op de verjaardag van een goede vriend die soms een beetje als mijn cheerleader fungeert. Ik ben ingepland voor de operatie. 14 augustus wordt ik opgenomen en 15 augustus gaan wij onder het mes. Mijn werkplek heeft besloten mij over te nemen van het detacheringsbedrijf en de beloofde salarisverhoging zal worden doorgevoerd per overname datum.

Het klinkt mogelijk heel negatief. Dat ben ik alleen absoluut niet. Ik ben iemand die opstaat (weliswaar moet ik rustig wakker worden) met een lach en zo de rest van mijn dag doorgaat. Ik hou van humor, (vals)zingen, en de gezelligheid van familie en vrienden om mij heen. Een salarisverhoging, een contractovername of wachten is niks in vergelijking met elke dag ziek zijn, dialyseren en wachten op een telefoontje of er een donor gevonden is voor jou zodat jij een toekomst hebt. Ik probeer dit altijd in perspectief te zien, want het kan dus altijd erger dan waar ik in zit.

Vandaag is het 26 juli. Morgen heb ik een sollicitatie gesprek. (gek hé als je bovenstaande leest) Ik werd benaderd op LinkedIn voor een vacature bij mij in de stad. Nu werk ik op 45 minuten van mijn huis. Dit zou enorm schelen in de reistijd, waardoor ik meer bij mijn gezin kan zijn. In eerste instantie dacht ik; ach, we zien het wel. Maar inmiddels begint het wel een beetje te kriebelen, want hoe fijn zou dat zijn? Toch is het ook wel weer een beetje spannend. Stel ik wordt aangenomen? Hoe moet ik dan het nieuws brengen van de operatie? En hoe ga ik mijn werkplek zeggen dat ik iets anders gevonden heb? "Bedankt voor de moeite, het was leuk ik ga?" Maar, dat is een zorg voor morgen. Vandaag geniet ik van mijn dag en de nieuwe avonturen in het vooruitzicht.