9) Op de poli

Op 22 mei 2023 mogen we eindelijk weer naar de poli. We zijn dan 35 dagen verder sinds het nieuws dat ik goedgekeurd ben. Dit vreet energie. Enerzijds denk je, deze mensen werken enorm hard en iedereen wil zo snel mogelijk geholpen worden. Anderzijds denk je, waarom moet er zoveel tijd tussen alle afspraken zitten? Kan dit niet efficiënter? 35 Dagen betekent in mijn geval ook (geschat) 700 keer mijn dossier online bekijken of er al iets in staat. Ik ben een beetje een neuroot geloof ik.

Als ik het ziekenhuis in loop met mijn man, dochter en zusje ben ik zenuwachtig. Dit is weer een stap dichterbij. Weer een stapje dichter in de richting van de operatie. Mijn hele traject probeer ik mijn ontvanger en zijn vrouw trouw op de hoogte te brengen hoe de onderzoeken verlopen zijn. Ik bel en app ze met regelmaat. Ik voel mij hier ook verantwoordelijk voor. Zij zijn afhankelijk van mijn berichtgeving want als ik al het gevoel heb dat 35 dagen lang is, hoe lang moet dit dan wel niet voor hen zijn.

We melden ons aan bij de afdeling Nefrologie. Hier heb ik mijn eerste gesprek van de dag. Het gesprek is met de verpleegkundig specialist ter voorbereiding op de transplantatie. Zij vertelt mij dat mijn rechternier wordt gedoneerd. Ze laat mij de foto's zien en vertelt mij wat er precies gaat gebeuren. Middels drie kleine gaatjes op mijn buik wordt er met een camera in mijn buik gekeken. Mijn aders rondom mijn nier worden dan afgeklemd. Hierna komt er een snede in mijn onderbuik zoals een keizersnede. En wat er dan gebeuren gaat kan verschillen. Optie één: De chirurg maakt de operatie met de hand af. Hij zal mijn nier verwijderen en mijn buik weer sluiten. Optie twee: De chirurg gebruikt een operatierobot en maakt op deze wijze de operatie af. Hij zal hiermee mijn nier verwijderen en mijn buik weer sluiten. Ze vertelt dat ik ongeveer een week opgenomen zal zijn. Ze vraagt of wij nog vragen hebben en hierna verlaten wij haar kantoor.

We moeten door naar de wachtkamer van de Nefrologie. Hier word ik opgehaald door een arts die mij vraagt of ik wil deelnemen aan een nieuw onderzoek. In dit onderzoek wordt er gekeken wat het effect is van vasten in de dagen voor de operatie. Ik vraag of dit kan zonder schade aan de nier voor de ontvanger en dit kan. Persoonlijk ben ik altijd erg voorstander van onderzoeken naar hoe het beter kan. Dit onderzoek betekent dat er één groep de 3 dagen voor de operatie op dieet moet. Ik mag snoep tomaatjes of snoep komkommertjes en een zakje cup á soup per dag(crashen dus). Dit omdat ze vermoeden dat mensen die aan dit dieet doen beter herstellen na de donatie. De andere groep blijft eten wat het altijd eet. Ik geef mijn goedkeuring. Mijn ontvanger heeft dit ook gedaan. Ik word later ook ingedeeld bij de testgroep die aan het dieet gaat.

Na dit gesprek lopen we door naar de poli Anesthesiologie. Mijn dochter vindt dat zij zich lang genoeg netjes gedragen heeft en wil op onderzoek. Mijn man en zusje gaan daarom met haar wandelen in de binnentuin van het ziekenhuis. Het is druk op de poli en ik zoek een plekje in de wachtruimte. Er wordt mij gevraagd een vragenlijst in te komen vullen op de computer in een andere ruimte. In deze vragenlijst staan vragen over mijn medicijngebruik/ geschiedenis, mijn familie anamnese en andere vragen. Bij sommigen moet ik goed in mijn geheugengraven om het zo compleet mogelijk te kunnen beantwoorden. Hierna neem ik weer plaats in de wachtkamer. Ik zie mijn man, zusje en dochter wandelen door de hal, waarbij mijn dochter enthousiast iedereen begroet. Ik voel mij erg gezegend bij dit liefdevolle beeld en terwijl ik hier naar kijk word ik opgeroepen door de apotheker van de poli. Zij wil mijn medicijngebruik met mij doornemen. Dit duurt niet lang en al gauw zit ik weer in de wachtkamer.

Terwijl ik wacht komt er een groep mensen binnen waarvan één patiënt half slapend in een rolstoel. Er is duidelijk iets mis met hem want contact kunnen ze bijna niet met hem krijgen. Eén van de vrouwen in het gevolg gaat de vragenlijst voor hem invullen en komt steeds terug de ruimte in om vragen te stellen aan anderen uit het groepje. Dit gebeurd zo luidruchtig dat andere mensen in de wachtruimte geïrriteerd beginnen te raken. Ik zie dat zij zich hier ongemakkelijk bij voelen en ik wend mijn blik af in de hoop dat ze niet denken dat ik ook geïrriteerd ben. De situatie oogt al moeilijk genoeg voor ze. Dan word ik geroepen door de anesthesist. Mijn man die net kwam aanlopen gaat met mij mee. Hier wordt mij verteld dat ik met een infuus onder narcose gebracht zal worden en vraagt of ik al eens onder narcose ben geweest. Dit ben ik niet. Dankzij mijn IVF heb ik wel ervaring met morfine en vertel haar dit ook. De laatste keer was ik een dag kwijt uit mijn geheugen die ik ook niet terug heb gekregen. Dit is een zwart gat, heel vreemd. "Dat is wel een gebruikelijke reactie voor sommige mensen" zegt ze vriendelijk lachend. Ze neemt nogmaals de procedure met mij door en wenst ons een fijne dag.

Op weg naar huis bericht ik mijn ontvanger. We hebben weer iets kunnen afstrepen. We zijn weer een stap dichterbij en nu moeten we wachten op de oproep.