8) Verlossende woorden

17 april 2023 ik ben op mijn werk als de telefoon gaat. Tussen de laatste scan op 12 april en vandaag heb ik de hele dag op de website van het Erasmus MC mijn dossier vernieuwd om te kijken of er al een uitslag bekent is. Ik weet dat er een MDO is geweest op 13 april, de verpleegkundige bij de scan zei nog dat de uitslagen dan bij de afdeling Nefrologie bekent zouden moeten zijn. Zij zouden dan mijn uitslagen bespreken in het MDO en zou er besloten worden of ik mag doneren. 5 dagen lang (ja ook in het weekend tegen beter weten in) heb ik de pagina wel 50 keer per dag bekeken. Misschien heb ik iets over het hoofd gezien? Zat er vertraging in de pagina? Is er een storing geweest en staat het er nu dan wel?

Als ik gebeld wordt spring ik van mijn stoel, de verpleegkundig specialist belt met de woorden "Ik mag je feliciteren! Je mag gaan doneren, de uitslag van de scan was goed. Je linker nier is inderdaad 1 centimeter groter dan je rechter nier. De werking van de linker nier is 54% en de rechter is 46%. Dit betekent dat je, je rechter mag doneren".

Wat ben ik opgelucht ik had me niet gerealiseerd hoe erg ik hier naartoe geleefd heb. Ik voel een rust over me heen komen en wordt mij langzaamaan bewust dat ik inmiddels erg moe ben. De afgelopen 4 maanden hebben er enorm ingehakt. Je bent continue aan het reizen, gesprekken voeren, onderzoeken ondergaan en aan het wachten. Heel veel wachten. Voor mij is dit zwaar, ik heb een man, een dochter, een sociaalleven en mijn werk naast al deze dingen. Maar tegelijk bedenk ik mij dat dit nog zwaarder moet zijn voor mijn ontvanger. Hij en zijn gezin leven tussen hoop en vrees. Ook dit vind ik zwaar, ik weet dat ik niet verantwoordelijk ben maar zo voel ik mij wel. Ik weet dat mocht ik mij willen bedenken dit altijd kan maar ergens zegt mijn hoofd ook zijn leven hangt hier van af.

Vergis je niet, ik wil mij niet terugtrekken van de donatie, mijn wens is nog steeds om te doneren. Maar deze gedachten van verantwoordelijkheid, wachten, en alle andere dingen in mijn leven drukken wel op mij. Ik merk dat ik ook niet altijd de leuke en lieve mama en vrouw ben geweest die ik wil zijn in de afgelopen periode. De rust die over mij neerdaalt na dit bericht geeft mij nieuwe kracht.

Ik vraag de verpleegkundige wat we nu gaan doen, ze verteld dat er een afspraak gepland wordt bij de chirurg en anesthesist. Hierna wordt ik gebeld door de planning van de afdeling transplantatie en begint het wachten pas echt. Opgelucht bedank ik haar nogmaals voor haar bericht en eeuwige geduld met al mijn vragen en hang ik op.

Ik open internet, bestel een grote bos bloemen en kies een kaart voor mijn ontvanger, want wij gaan dit doen. Wij gaan samen door om dit avontuur te voltooien.