7) Wat is dit nu?

Op 27 maart 2023 wordt ik gebeld door de verpleegkundig specialist. Blij om iets te horen neem ik snel op. Ik verwacht een goednieuws gesprek en ben dan ook verbaasd als ze mij verteld dat er een vervolg onderzoek nodig is. De scan heeft aangegeven dat er een afwijking is tussen mijn linker en mijn rechter nier. Ze probeert me gerust te stellen dat dit om 1 centimeter verschil gaat. Mijn linker nier is groter dan mijn rechter. Ze verteld dat ik een brief krijg voor een vervolg onderzoek en dat als deze goed is we door kunnen.

Verward hang ik op. 10 jaar geleden waren mijn nieren perfect zeiden ze in het AMC. Ze zitten op dezelfde hoogte, hebben evenveel aders, zijn goed bereikbaar en ik ben een universeel donor. Hoe kan het dat dit nu anders is? Ja, ik ben ook 10 jaar ouder maar uit alle onderzoeken is gebleken dat ik kern gezond ben. Zou er dan toch iets mis zijn vraag ik me af.

Na mijn zorgen geuit te hebben bij mijn familie bel ik op advies van mijn schoonzusje de verpleegkundig specialist op 31 maart 2023 terug om mijn zorgen te bespreken. Ze pakt mijn dossier van het AMC er bij en zegt dat hier inderdaad niks vermeld staat over een verschil in grootte, maar dat ik mij geen zorgen hoef te maken. Het beleid bij het Erasmus MC is dat als één van de nieren een centimeter groter is dan de ander je een vervolg CT krijgt om te kijken welke het meeste werk doet. De best werkende nier behoudt je. Ik vraag haar of het mogelijk is dat mijn slechtst werkende nier dan een functie heeft lager dan 20%. Ze zegt dat ze niks met zekerheid kan zeggen, maar dat gezien de laatste scan goed was, zij vermoed dat dit niet het geval is. (Bij een nierfunctie lager dan 20% mag je de nier niet doneren. Dit wordt per nier bekeken. Samen moeten je nieren tot 100% komen).

Op 12 april is het dan eindelijk zover. Ik krijg een SPECT-CT. Hier krijg je radioactieve vloeistof en gaan ze kijken hoe lang het duurt voor je nieren de vloeistof hebben afgevoerd. Wat bijzonder is dit onderzoek. Ook hier lig ik op een kleine tafel in een ander deel van het ziekenhuis bij de afdeling Nucleaire Geneeskunde. Er hangt een tv-scherm boven mij en ik krijg een plaat op 1 centimeter boven mijn buik. Het scherm is zwart, maar heel langzaam zie je minuscule witte puntjes komen die een weg door je aders afleggen. Dan concentreren ze zich op één punt. Je nieren.

In 5 minuten tijd zie je de witte puntjes samenkomen op deze plekken. Het worden er steeds meer en het zwarte scherm laat nu twee witte nieren zien. Verwonderd kijk ik naar het beeld. "Zijn dit mijn nieren? Wat bijzonder om dit te kunnen zien." Dan zie ik de witte puntjes naar beneden stromen. In gedachten moedig ik mijn nieren aan. "Kom op, laat maar zien wat je kunt! Hard werken alsjeblieft. Er hangt zoveel van af!". Na een kwartier gelegen te hebben ben ik klaar. Van de verpleegkundige moet ik plassen. Alle witte puntjes zitten nu namelijk in mijn blaas. Als ik geplast heb moet ik nogmaals op de foto om te kijken of het meeste is afgevoerd. Ze zegt dat ze denkt dat het een goede scan is geweest en wenst mij een fijne dag en veel succes met de donatie. Opgelucht loop ik naar buiten, stap in mijn auto en race terug naar mijn werk.