6) CT-Scan

Op 23 maart moet ik mij melden bij de afdeling Radiologie voor een CT-scan. Ik ben vandaag met mijn zusje en dochter in het ziekenhuis. Bij de ingang van de parkeergarage is het een drukte van jewelste. Eén van de hefbomen gaat niet open en er staat dan ook een flinke file. We waren uiteraard ruim op tijd, maar staan nu al een poos stil en het verkeer naast ons laat ons niet echt ritsen. Het verbaast me elke keer weer hoe egoïstisch mensen worden als ze in een file komen. Alsof alleen zij daar staan te wachten. Na een minuut of 10 ben ik het zat en draai ik mijn wielen voor de zoveelste auto die mij er niet tussen wil laten. Boos drukt hij op zijn claxon en maakt hij gebaren. Kinderachtig, denk ik bij mezelf en blijf nog even staan om de 3 auto's voor mij er ook tussen te laten. Als we dan eindelijk binnen zijn en een plekje hebben racen we door de centrale hal. Voor mijn gevoel moet ik mij nu wel haasten.

Bij de afdeling Radiologie aangekomen meld ik mij bij de balie aan en krijg een halve liter water en een infuus. Nog voor ik mijn water heb kunnen opdrinken wordt mijn naam geroepen en mag ik al naar binnen. Ik laat mijn zusje en dochter in de wachtkamer en meld mij bij de mannelijk verpleegkundige die mij vriendelijk lachend opwacht. Ik vraag hem of ik mijn water nog even snel kan opdrinken gezien ik sneller geroepen werd dan ik drinken kon. Hij lacht en zegt dat ik mijn tijd kan nemen. Snel maak ik een foto van de ruimte voor mijn man tijdens het drinken en ga naar binnen. Ik mag plaats nemen op het smalle bed en hij legt een kussen onder mijn benen. "Wat bijzonder dat je een nier gaat doneren" zegt hij tegen me. Trots antwoord ik ja. Hij excuseert zich voor mijn ongemakkelijke houding (ik lig met mijn armen boven mijn hoofd voor het infuus). Hij sluit mij aan voor het contrastvloeistof en zegt dat dit even gaat duren. Ik geef aan dat het geen probleem is en ik lekker lig. De scan gaat aan en ik richt mijn blik op de tunnel boven mij terwijl ik wegdroom in mijn eigen gedachten. Het contrastvloeistof doet zijn werk en het herkenbare gevoel van in je broekplassen spreid zich uit. Sneller dan verwacht ben ik weer klaar. "En sta ik er mooi op?", grap ik naar de verpleegkundige en hij lacht dat het een prachtige foto is geworden.

In de wachtkamer wachten mijn zusje en dochter mij op. Mijn zusje verteld dat mijn dochter een opa heeft opgevrolijkt. "Ja", zeg ik, "daar is ze goed in!" Ze verteld dat de opa verdrietig oogde en mijn dochter opmerkte. Hij vroeg mijn zusje of hij haar gedag mocht zeggen. Natuurlijk mag dit zei zij. Hier leek hij van op te vrolijken waarna hij opgeroepen werd voor zijn onderzoek. Voor ons zat het er op vandaag en zijn wat gaan lunchen in Rotterdam.