5) Op het spreekuur

Op 20 maart 2023 moet ik naar de psychologe. Mijn man is met mij mee. De voorgaande afspraken vond ik niet heel spannend. De volgorde is hier bij het Erasmus anders dan bij het AMC. Het gesprek met de psychologe was het laatste onderdeel daar. En daarom wist ik vrij zeker dat alle overige onderzoeken wel prima zouden verlopen. Voor mijn gevoel was ik hier het meest tegenaan aan het hikken op dit moment. Wat als de psychologe vind dat ik weer moet wachten? Of als ze mij ongeschikt acht?

Bij binnenkomst was ik op van de zenuwen. Het inchecken bij de zuilen was vandaag goed gegaan. We hadden tijd voor een kopje koffie en zijn op tijd bij de poli om deze nog rustig op te drinken. Ik scrol doelloos op Facebook om maar niet aan het komende gesprek te denken als ik geroepen wordt door een jonge dame.

Als mijn man en ik plaats hebben genomen in haar kantoor merk ik dat ik mij enigszins defensief opstel en dat ik mijn houding moet aanpassen. Deze vrouw is niet de psycholoog die mij 10 jaar geleden afwees op mijn leeftijd. Deze psychologe was een eigen persoon. Ik ben 10 jaar ouder en een ander mens. Als ik mij dit realiseer en rustiger wordt loopt het gesprek gelijk makkelijker.

Ze vraagt naar mijn verhaal, de reden waarom ik mij aanmeld Dit probeer ik zo goed mogelijk te verwoorden zonder gek te klinken. Ik realiseer me goed dat mijn verhaal ook anders geïnterpreteerd zou kunnen worden. Gelukkig valt haar reactie mij alles mee.

Ze kijkt naar mijn man en vraagt "Sta jij hier helemaal achter? Dit mooie doel van je vrouw?" Hij glimlacht en zegt dat hij niet anders van mij gewend is sinds de 12 jaar dat wij samen zijn en dat hij mij 10 jaar geleden al steunde en dit nu nog steeds doet. De psychologe glimlacht en zegt dat ze dit helaas ook wel eens anders ziet en fijn vind dat hij mij steunt. Ze vraagt ons beide naar onze dochter. Waar wij vol trots over vertellen. "Wat een weg hebben jullie al moeten afleggen om haar te kunnen krijgen" zegt ze. Wij beamen dit beide met een glimlach.

Dan stelt ze mij de vraag waar ik voor vreesde. "Wat als je dochter ooit een nier nodig blijkt te hebben, of je man?" Ik kijk naar mijn man en zie hem lachen, en ik glimlach met hem mee. Als ik antwoord, antwoord mijn man met mij mee. "Dan is mijn man er nog, zijn zusjes, mijn zusje, mijn zwager en haar oma". Ook voeg ik er aan toe "Als ik moet wachten tot ik 85 jaar oud ben om er zeker van te zijn dat mijn dochter niet mijn nier nodig heeft gehad is er iemand gestorven die ik wel had kunnen helpen". En wat als jou iets gebeurd? Stel je wordt niet meer wakker uit de narcose? De kans is niet groot maar het zou wel kunnen, vraagt ze. Ja antwoord ik, maar dat is geen manier van leven. Als ik de straat oversteek en geschept wordt door een bus kan het ook over zijn. Zo wil ik niet leven. Ze knikt vriendelijk en vraagt mij nog een vragenlijst in te vullen.

Ik wordt weer zenuwachtig, krijg het gevoel van faalangst. Wat als mijn antwoord op de lijst mij slecht beoordeeld en ik evengoed afgewezen wordt? Mijn man lacht om mijn zenuwen om mij gerust te stellen denk ik. Zelf ga ik vaak van het slechte uit, want dan kan het alleen maar meevallen. Ik probeer nog te peilen bij de psychologe of ik goedgekeurd ben. Vertel haar waarom ik 10 jaar geleden afgewezen werd. Hier heeft zij duidelijk een mening over. Ze vind dat belachelijk en zegt dat we nu 10 jaar verder zijn en geleerd hebben dat het één het ander niet in de weg hoeft te zitten. Ze mij geen officieel akkoord kan geven maar mijn man vatte dit op als een ja.

Nu moeten we nog naar de maatschappelijk werk. Hier had ik wel naar uitgekeken. Ik hoopte hier meer informatie te krijgen in verband met mijn werk. Dit viel helaas een beetje tegen. We kregen wat folders, ze verteld dat er een werkgeversvergoeding is van het UWV die gelijk staat aan een zwangerschapsverlof, dat we recht hebben op huishoudelijke hulp en dat de reiskosten vergoed kunnen worden. We krijgen een kaartje met haar telefoonnummer en worden weer naar huis gestuurd. Dan moeten we zelf maar de folders doorspitten zeggen we tegen elkaar terwijl we naar onze auto lopen.