4) Onderzoeken

Mijn onderzoeken werden gepland. Omdat ik in Hoofddorp woon en ik geholpen wordt in het ziekenhuis waar mijn ontvanger in behandeling is (Rotterdam) heeft het ziekenhuis meerdere afspraken gepland op dezelfde dag.

Op 6 maart 2023 was deze dag en vandaag kon mijn man gelukkig wel met mij mee. Helaas waren de zuilen nog steeds stuk en moest ik mij bij de inschrijfbalie aanmelden. Maar ik was uiteraard weer ruim op tijd ;).

Ik moest mij eerst melden bij de afdeling radiologie. Hier kreeg ik een thorax foto. Aangezien ik astma heb ben ik dit wel gewend. Het was evengoed een nieuwe beleving. Bij het Erasmus MC krijg je kleine ijzeren(?) balletjes met een tapeje op je tepels. Dit was nog niet eerder gedaan bij de foto's in het verleden. Als (oud)verpleegkundige vond ik dit dan ook erg boeiend. Ik vroeg waar dit voor was. Ze vertelden dat tepels op een thorax foto soms een schaduw geven en zij dit hier standaard doen zodat ze op de foto de balletjes zien en weten dat de schaduw dus de tepel is.

Nu moesten we direct door naar de afdeling cardiologie. Hier zou een ECG gemaakt worden. In de wachtruimte neem ik plaats naast een oudere man. We maken een praatje en hij moppert een beetje over de chaos door de storing met de zuilen. Ik beaam het een beetje om een discussie te vermijden. Als de deur open gaat en een jonge verpleegkundige een andere patiënt binnenroept vraagt de man naast mij hoe laat ik aan de beurt had moeten zijn. Ik kijk op mijn briefje, spiek op de klok en zeg zacht "10 minuten geleden" met een kleine glimlach. Het is erg druk in de wachtkamer. De man naast me verteld dat hij al 20 minuten geleden geholpen had moeten zijn. "Ojee", antwoord ik. "Heeft u nog andere afspraken?" Nee dat had hij niet. Als de verpleegkundige weer naar buiten komt en meneer binnen roept begint hij de verpleegkundige uit te foeteren bij de deur nog voor ze goed en wel binnen zijn. Ik zie haar steeds kleiner worden. Arme meid denk ik nog. Helaas ben ik bekend met dit soort situaties door mijn werk in het verleden. Met de deur dicht hoor ik dhr. nog schreeuwen.

Als ik aan de beurt ben zie ik dat ze aangeslagen is. Als ze de deur achter mij sluit en we privacy hebben raak ik voorzichtig haar arm aan en vraag of het wel gaat. Shit dit had ik niet moeten doen denk ik, nu huilt ze. Het laatste beetje kracht om zich groot te houden is gebroken door mijn vraag. Zij bied haar excuses aan omdat ze huilt. Ik zou jou juist moeten troosten zegt ze. Ik geef aan dat ik mij prima voel en zij ook maar mens is. Ik bied haar één van haar eigen tissues aan en we maken het filmpje. Deze is perfect. Bij vertrek bedank ik haar, zij mij en zeg ik dat ze vanavond maar een wijntje moet pakken met een dekentje en een chickflick op de bank moet ploffen en deze dag gewoon snel moet vergeten. Voorzichtig zie ik weer een lach en gaan we beide door met onze dag.

Ik moet nu rennen om op tijd te zijn bij het spreekuur van de verpleegkundig specialist. Nog een beetje ontdaan vanwege de situatie hiervoor maar we hebben het gehaald. Een vriendelijke verpleegkundige neemt verschillende informatie met mij door. Voelt aan mijn buik en geeft mij twee grote flessen mee om 24-uurs urine op te vangen. Omdat alles uitgelopen is heb ik geen tijd gehad om te plassen en inmiddels moet ik wel nodig. Mijn bloeddruk en gewicht moeten gemeten worden. Ik geef aan te moeten plassen, gerend te hebben en dus vermoed dat mijn bloeddruk wel hoog is. Dit blijkt inderdaad zo te zijn deze keer. 142/87 105 slagen per minuut. We spreken af dat ik een week lang 2x per dag mijn bloeddruk meet vanuit huis en de uitslagen mail.

We moeten nu alleen nog door naar de prikpoli. Hier is een rij tot in de centrale hal. Ik verwonder mij de komende 50 minuten dat ik wacht over de asociale opmerkingen die mensen maken naar het personeel omdat zij moeten wachten door een storing. De baliemedewerksters worden meermaals uitgescholden en weer heb ik medelijden met het personeel. Als ik geroepen wordt mag ik maar liefst 11 buisjes bloed laten vullen. De verpleegkundige verteld dat zij hier nooit werkt maar nu inspringt op deze afdeling en mij dus geen potje kan geven om mijn urine in op te vangen (nee nog steeds niet geplast want wist dat ik nu ook een potje moest vullen en had geen idee dat ik 50 minuten zou moeten wachten). Gelukkig had ik zelf de potjes zien staan toen ze de juiste buisjes zocht. Toen alles geprikt en mijn urine ingeleverd was konden we weer naar huis! Op naar de volgende afspraak.