2) Eerste ontmoeting

Op 28 januari 2023 zou ik mijn ontvanger en zijn gezin gaan ontmoeten. Ik was wat nerveus en twijfelde licht. Mijn gevoel van twijfel was niet of ik dit wel wilde, maar mijn gevoel van twijfel was gericht op moet ik dit wel doen? Lijkt hetzelfde maar ik zal het toelichten.

We kwamen aan bij het voor ons nog onbekende gezin en werden vriendelijk en nog wat onwennig binnengelaten. Zij vertelden wie ze waren, wat ze deden, over hun hobby's en uit welke mensen hun gezin precies bestond. Mijn man was gelukkig met mij mee. Dat stelde mij gerust. Zijn onbreekbare steun en trots in mij hielp me enorm. Ik ben vrij onzeker en verlegen bij nieuwe mensen. Dus mijn veilige haven was een dankbare bijkomstigheid.

Mijn ontvanger vertelde dat hij al een behoorlijke periode op de wachtlijst stond. Dat er familie en vrienden waren geweest die hadden willen helpen, maar om wat voor reden dan ook teruggetrokken waren. Zijn vrouw kon niet doneren. Zij had haar nier al gedoneerd aan één van hun dochters. Hier mijn twijfel. Ja ik wilde dit. Ik wil dit al mijn hele leven, maar moet ik deze mensen hoop geven op mijn nier? Wat als het niet lukt? Wie hebben ze dan nog om te helpen?

Ik zag aan mijn ontvanger en zijn vrouw dat zij ook niet goed durfden te hopen. Na twee verschillende ervaringen hierin was het haast te vreemd om het dan nu wel via een vreemde te krijgen. Zij vertelden dat ze het Facebook bericht eigenlijk niet hadden willen plaatsen, maar na lang aandringen van hun dochters toch maar de kans hadden gewaagd. Op mijn beurt vertelde ik wat ik in mijn dagelijks leven doe qua werk, mijn man over het zijne en samen over onze dochter.

Het klikte. Zeker na mijn verhaal over 10 jaar geleden (te lezen in mijn vorige blog). Na het eten van een gebakje, het drinken van een kopje thee en wat informatie brochures verder gingen mijn man en ik weer naar huis. Ik was opgetogen. Wilde mij direct aanmelden. Mopperend om mijn eeuwige enthousiasme zei mijn man "Wacht nou gewoon even tot we thuis zijn". Maar voor mijn gevoel kon ik niet wachten. Het was dan weliswaar weekend maar des te eerder des te beter zei mijn gevoel.

Ik was nu vooral zenuwachtig voor de reacties uit mijn omgeving. Deze zouden er niet om liegen. Natuurlijk was ik hier al mijn hele leven mee bezig geweest en natuurlijk besprak ik dit ook met familie en vrienden. Maar nu ik een dochter heb zouden de meningen misschien wel veranderd zijn.

In sommige gevallen was dit ook zo. "Wat nou als je dochter ooit een nier nodig heeft", kreeg ik te horen. "Wat nou als je niet uit de narcose komt?". Mijn man en ik hebben ook al deze dingen uiteraard besproken. Het leek soms wel of mensen dachten dat we dit zonder deze opmerkingen niet zelf konden bedenken. Uiteraard bedoelden zij dit met liefde. Ze willen mij(gelukkig) niet kwijt. Het antwoord bleef dan ook altijd hetzelfde. Onze dochter heeft mijn man, drie geweldige tantes, een even geweldige oom en de liefste oma die er bestaat. Daarnaast nog alle andere mensen om ons heen die eventueel zouden kunnen en willen helpen. Dit stelde de meeste dan wel weer gerust. De overige sceptici stonden toch verder van ons af en hadden ons in dit traject nooit kunnen stoppen.