1) De start

Op 7 januari 2023 deelde mijn zusje op haar eigen verjaardag een verhaal met foto op Facebook (Op de foto man, vrouw en 3 dochters in de leeftijd van mijn zusje, begin 20). Het verhaal is geschreven door de vrouw van mijn ontvanger. Kort samengevat, zonder persoonlijke informatie, heeft deze familie erg veel voor hun kiezen gehad als het gaat om nierproblemen. Zij hebben na lang wikken en wegen het bericht op Facebook gezet ondanks dat ze hier eigenlijk geen fan van waren. Dit mede omdat de gezondheid van mijn ontvanger achteruit gegaan was en hij elke avond/nacht moest gaan dialyseren.

Het verhaal greep mij aan. Waarom? Er zijn immers meer verhalen als deze. Toen ik 10 jaar oud was, was mijn moeder zwanger van bovengenoemde zusje. Mijn moeder was alleenstaand en wij hadden enkel haar. Op een dag werden wij van school gehaald door jeugdzorg. Mijn moeder was met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Wij moesten naar een crisisopvang (tehuis). We mochten haar niet nog even zien. Hier snapten wij niets van. In het tehuis werd ons verteld dat mijn moeder mogelijk zou sterven en erg ziek was. Na twee weken hebben ze met spoed mijn zusje middels keizersnede ter wereld gebracht toen mijn moeder 7 maanden zwanger was. Ook toen mochten wij haar niet zien. Ze kwamen er toen wel achter dat het de lever van mijn moeder was die problemen gaf. Ze had een auto-immuun ziekte.

Eindelijk mochten wij haar zien. Wel enkel en alleen via een raam. Toen ons verteld werd dat ze nog steeds in levensgevaar was en zij een leverdonor nodig had dacht ik met mijn kinderlogica dit moet simpel op te lossen zijn. Er gaan zoveel mensen dood. Die kunnen mijn mama toch wel helpen? Dit bleek uiteraard niet zo simpel. Toen mij uitgelegd werd hoe dit wel werkte wilde ik helpen. Dit kon echter uiteraard ook niet. Mijn moeder heeft het gelukkig overleefd.

Nu spoelen we 14 jaar vooruit. Ik ben nooit mijn angst vergeten. De angst om op (te) jonge leeftijd mijn ouders te verliezen. Ik hoorde over nierdonatie in mijn opleiding en dit is altijd blijven hangen. Ik heb altijd mensen willen helpen. Vanaf mijn 18e werd ik bloeddonor en hierna plasmadonor.

Ik heb mij dan ook op mijn 24e aangemeld bij het AMC in Amsterdam als anoniem donor. Ik heb alle onderzoeken doorlopen om uiteindelijk bij de psycholoog te horen "Sorry mevrouw, wij vinden u te jong. Gaat u maar eerst kinderen krijgen, mocht u het dan nog steeds willen komt u maar terug". Verbaasd en boos moest ik mij neerleggen bij deze woorden. Misschien wilde ik wel helemaal geen kinderen? Ik had iemand kunnen helpen en nu mocht dit niet om zo'n gekke reden.

Ik hield de woorden wel in mijn achterhoofd. Op mijn 28e wilden mijn man en ik kinderen. En zijn we "het" gaan proberen. Helaas lukte dit niet goed op natuurlijke wijze. Na 3 miskramen, IUI en IVF werden we in december 2021 trotse ouders van onze dochter.

Terug naar 7 januari 2023 inmiddels ben ik 34 jaar. Nu snap je misschien waarom het mij aangreep. Nog steeds was de wens om iemand te kunnen helpen heel sterk. Hoe kon ik het niet proberen om deze vader van 3 jonge kinderen een toekomst te geven? Deze man moest zijn kinderen zien opgroeien en eventuele kleinkinderen kunnen knuffelen in de toekomst. Ik stuurde mijn zusje een bericht "Ken jij deze mensen of kwam je dit bericht per toeval tegen?" Mijn zusje vertelde dat 1 van de dochters een vriendin is van mijn zusjes vriend. Ik vroeg of zij wilde kijken of er al mensen waren die zich hadden gemeld en of zij contact met mij wilden?

10 Minuten later kwam er een berichtje binnen. Mijn zusje gaf aan dat er niemand was en de vriendin mij graag zou berichten. En zo kwam ik op 7 januari voor het eerst in contact met de familie van mijn ontvanger. Na wat berichtjes met de dochter kreeg ik contact met haar ouders. Met wie ik afsprak om langs te komen op 28 januari. Samen met mijn man die mij altijd gesteund heeft in mijn wens zijn we op bezoek gegaan.