Toch onverwachts getransplanteerd!

Na de teleurstelling van het niet doorgaan van de transplantatie 3 weken geleden en het verwerken hiervan pakten mijn vrouw en ik het dagelijks leven weer op. Onze nieuwe stip op de horizon was november. Ik vond dit best lastig omdat de nierfunctie steeds meer achteruit ging. Daarnaast weet je ook niet of je op de nieuwe datum allebei dan wel in orde bent om een operatie te doorstaan. Dat geeft bij mij wel spanning.

We hadden met het ziekenhuis wel afgesproken dat we oproepbaar wilden zijn mocht er een transplantatie uitvallen.

Dinsdag 20 september werden we in de loop van de middag ineens gebeld dat er net zoals dat bij ons wat gebeurd een transplantatie niet door kon gaan en of we direct naar het ziekenhuis konden komen. Vanaf dat moment kom je in een rollercoaster terecht. We moesten opnieuw alle testen doorlopen en dinsdagavond laat kregen we nu wel groen licht. Mijn vrouw kon ik nog een knuffel geven toen ze woe 21 september om 7.15 naar de ok ging. Het verliep allemaal vrij vlot en even na tienen kwam er een telefoontje dat ik richting de ok kon. Ik denk dat zo rond het middaguur haar nier bij mij is geplaatst. Het moment dat ik wakker werd zal ik nooit meer vergeten. Ik was intens dankbaar dat we het allebei goed hadden doorstaan. Rond 19.00 uur werd ik weer terug gebracht naar de verpleegafdeling. Daar werd mijn bed direct naar de kamer van mijn vrouw gebracht om elkaar even te kunnen zien. Dat was het een heel emotioneel moment. Na een zeer gebroken nacht met veel controles was het de andere ochtend spannend wat de eerste bloeduitslagen zouden zijn. Ik ging de transplantatie in met een nierfunctie van 15% en op de eerste dag was dit verbeterd naar 40% en bij het ontslag gekomen op een niveau wat past bij iemand van mijn leeftijd. Dat is heel fijn!

Het voelt op dit moment allemaal nog heel kwetsbaar en spannend. Ik krijg prednison, tacrolimus en everolimus om afstoting te voorkomen, naast nog verschillende andere middelen die nodig zijn.

De nefroloog gaf ook aan dat het niet ongewoon is dat er de komende tijd nog hobbels op de weg komen. De eerste hobbel is er ook inmiddels. Vlak voor vertrek was er nog een beginnende blaasontsteking ontdekt. Dus met een antibioticakuur dinsdag 27 september naar huis. Nu kan het herstel pas echt beginnen. De operatie heeft er flink ingehakt. Maar met elke dag kleine stapjes kom je er ook. Mijn vrouw heeft nog veel pijn. Haar operatie is zwaarder geweest dan die van mij en dat is van te voren ook een paar keer aangegeven. Ze is dapper, sterk en ik ben haar zeer dankbaar voor deze enorme liefde.