IJskast

Een jaar geleden had ik mooie plannen en stortte mezelf met groot enthousiasme en overtuiging in een traject dat uiteindelijk een ander een beter leven zou geven.

Eind oktober 2018, vlak voor het einde van een gevolgde kuur, krijg ik spierpijnen die niet verklaard kunnen worden door mijn kracht- en bokstrainingen. Zal wel over gaan, denk ik, als de laatste antibiotica uit mijn lijf is.

Maar ze gaan niet over. Ze reizen op onvoorspelbare manier door mijn lijf. Van benen, naar schouders en armen. Om ze op andere dagen in mijn polsen te voelen.

In drie maanden verlies ik zoveel kracht dat ik van 30 kg halters naar 16 kg moet.

Ineens mankeer ik dus iets en sta ik bij een andere specialist voor onderzoek. Een milde vorm van polymyalgia rheumatica is de diagnose. Een auto-immuun ziekte die na twee of drie jaar overgaat.

Dat is geruststellend, maar mijn plannen zullen voorlopig in de ijskast verdwijnen.