Koek

De avond voordat ik mij opgeef voor het nierdonortraject, zit ik in een soort tandartsstoel. Er steekt een naald uit mijn arm. 

'Heel mooi wat u doet,' zegt een lieve mevrouw in een witte jas. 'Het is hard nodig.' 

Ik word gekeurd en de eerste buisjes worden vlot afgenomen. Voor ik weg mag, krijg ik koffie en kan ik onbeperkt glacé koeken eten. 
Als ik goedgekeurd ben zal ik enkele weken later opgeroepen worden voor de eerste halve liter. Maar ik bel hen eerder, mijn tatoeage is bijgewerkt en die naalden in je lijf verbieden bloedafname binnen zes maanden. De aftapafspraak wordt opgeschoven.

Ik vul de maanden met werk, stevig sporten, gesprekken, mentale en fysieke onderzoeken, dansen en het schrijven van deze blog.
Halverwege mijn kuur zijn de zes maanden voorbij en bel ik. Als ik vertel wat ik slik word ik doorverbonden met een arts. Haar vertel ik waarvoor ik het slik. Er gaat denkbeeldig een grote streep door mijn gegevens. De selectie van bloeddonors is streng.

De aankomende twee en een half jaar zal ik geen glacé koeken hoeven komen eten.