(1) Een plotselinge daling van mijn nierfunctie

Na een meeting op werk zag ik 2 gemiste oproepen van het ziekenhuis. Ik kon wel 100 scenario's bedenken waarom ze direct de dag na bloedafname belden, maar ik voelde dat het niet goed zat. Voor maandag stond immers een consult gepland. Waarom werd ik dan nu al gebeld?

Niet acuut, wel slecht nieuws

Ik belde terug en kreeg de secretaresse aan de lijn, de dokter zou me later terugbellen. Zij wist me wel alvast te vertellen dat het "niet acuut" was. Heel eerlijk, dat stelde me niet per se gerust. Een daling in nierfunctie is niet altijd acuut, maar ook zeker geen goed nieuws. Toch hield ik me vast aan dat niet-acute. Misschien ging het niet om de nierfunctie, maar om een ander stofje in het bloed dat niet goed zat. Van bloedarmoede heb ik lang last gehad, dat zou het vast zijn. Dus probeerde ik het los te laten en me weer zoveel mogelijk op werk te concentreren.

Helaas klopte mijn gevoel. De nierfunctie was gedaald van 23 naar 16%. Ik schrok me rot. Ja, het zat eraan te komen. Het was me al vaak genoeg duidelijk gemaakt dat deze nier - hoe sterk en groot 'ie ook is - het niet nog eens 9 jaar zou volhouden. Hij had namelijk in het begin al veel klappen gehad. Maar toch verwacht je het niet. Zeker niet zo plotseling. Ik dacht altijd dat een afstoting heel geleidelijk zou gaan. Net als destijds direct na de transplantatie. Ik was bij mijn 3-maandelijkse controles ook nooit bang dat de uitslag opeens slecht zou zijn. Niet dat ik het voor lief nam, hoor. Elke 3 maanden was het echt wel weer een geluksmomentje als bleek dat de uitslag goed was.

Focus op leuke dingen

Alleen nu was het opeens niet goed, en dan sta je weer met beide benen op de grond. Ik voelde me opeens weer heel erg (nier)patiënt. Alles was even onzeker. Af en toe werd ik opeens angstig of verdrietig, dat liet ik dan maar gebeuren. Intussen probeerde ik me vooral te focussen op leuke dingen, zoals ons verhuisweekend. Ik kon er verder nu toch niets aan veranderen én het leek me goed om de vervolgstappen af te wachten. Misschien was het toch maar een momentopname. Afwachten dus, meer kon ik nu niet doen.