(36) Tweede niertransplantatie geslaagd!

Donderdagochtend worden we al vroeg gewekt door de verpleegkundige. Mijn donor appt niet veel later dat ze inmiddels ook in het ziekenhuis is. Ik voel meteen opluchting, er kan nu niet zoveel meer mis gaan. Zoals van tevoren overlegd zoeken we haar nog even op voor ze naar de ok gaat. En dan begint het lange wachten. Mijn ouders komen wel nog even langs waardoor de tijd wat sneller gaat en uiteindelijk krijg ik om 10 uur het bericht dat ik me klaar mag gaan maken voor de ok. Dus ik haast me in het prachtig blauwe operatiehemd en nestel me in bed.

Geen groene golf

Niet veel later komt de patiëntvervoerder mijn kamer binnen, gevolgd door de co-assistent die had gevraagd of ze mee mag kijken en door de verpleegkundige. Mijn ouders nemen alvast afscheid en wachten op de gang om me uit te zwaaien. Maar ik blijk nog helemaal niet te kunnen vertrekken. De arts heeft de administratie niet helemaal op orde en een of andere 'groene golf' is niet afgetekend. 'Dan kun je wel naar de ok gaan, maar je komt er niet in', legt de verpleegkundige uit. Ik word even nerveus als ik merk dat de verpleegkundige via de telefoon van het kastje naar de muur wordt gestuurd. Maar na 5 minuten bellen hoor ik hem gelukkig de verlossende woorden zeggen dat alles oké is en ik kan gaan.

Op de OK

Bij de ok word ik enthousiast begroet door de dialyseverpleegkundige in opleiding bij ‘mijn’ dialysecentrum die eerder ook al had gevraagd of ze mee mocht kijken met mijn transplantatie. Onverwachts fijn om in zo’n situatie een bekend gezicht te zien. Ze komt samen aangelopen met de vaatchirurg. Zij vertelt dat de operatie bij de donor goed is verlopen, het is een prachtige nier die ze - als ze het nodig had gehad - zelf ook wel zou willen hebben. Dat zegt ze waarschijnlijk tegen iedereen, maar het stelt me toch gerust. Dit was het laatste spannende moment wat mij betreft: of de nier inderdaad goedgekeurd zou worden om te transplanteren.

Op de holding lig ik met aan het voeteneinde de dialyseverpleegkundige en aan de rechterkant van m’n bed de co-assistent. Best gezellig, hoor. Zeker als het infuusprikken mislukt en we moeten wachten tot er een echo en een medewerker beschikbaar zijn om opnieuw een infuus te prikken, is het fijn om wat met elkaar te kletsen.

Ook dit duurt allemaal weer even, waardoor ik soms het gevoel heb dat er kostbare tijd verloren gaat. De nier is immers al uit het lichaam. Maar gelukkig hoor ik intussen dat de ok nog in gereedheid moet worden gebracht, dus dat ik er nog helemaal niet terecht had gekund.

Het infuusprikken met echo gaat gelukkig goed en ik kan daarna direct door naar de ok. Ik hoef niet meteen over van bed naar de tafel, want 'het operatieteam heeft nog even een koffiepauze terwijl wij alles in gereedheid brengen.' Ik denk alleen maar: 'prima, drink vooral een paar koppen koffie, als ze maar fris en fruitig zijn als ze aan mijn operatie beginnen' ;) Na ongeveer 5 minuten bellen ze het team op met de korte boodschap 'we kunnen.' Lekker efficiënt.

Vlak voor de narcose overvalt me nog 'even' het besef dat ik straks helemaal gehavend wakker zal worden. Goh, niet de allerbeste gedachte die uitgerekend nu in me op komt, dus ik probeer die snel weer te vergeten en in plaats daarvan denk ik alvast na over waar ik aan ga denken bij het toedienen van de narcose.

Transplantatie geslaagd!

3,5 uur later word ik wakker op de PACU, een bewaakte uitslaapkamer. Dat was van tevoren al uitgelegd dat ik daar een nacht zou zijn voor bloeddrukregulatie. Ik voel me suf, heb pijn aan de wond en val continu in slaap. Op die momenten is mijn zuurstof wat laag en ook m'n bloeddruk daalt daardoor. Maar ik krijg meteen te horen dat de transplantatie technisch gezien geslaagd is. De nier was mooi doorbloed en plaste ook al. Nu afwachten hoe goed 'ie het gaat doen in mijn lichaam.

Als mijn man er een uurtje later is voel ik me al een stuk helderder en vrolijker; ik weet het pijnpompje dan ook goed te vinden ;) Door het praten gaat mijn bloeddruk omhoog - dat willen ze graag - dus de verpleegkundige raadt aan vooral door te blijven praten. Hoef je mij geen twee keer te zeggen. Maar ik krijg er een enorm droge keel van, dus ik eet die middag alleen al zeker 3 ijsjes weg. Waarom ook niet? Onbeperkt vocht, het mag weer!

‘s Avonds lukt het me zelfs om alweer wat te eten - mijn vader staat daar van te kijken, die moest er na zijn nierdonatie destijds niet aan denken om wat te eten - en ik zit ‘s avonds zelfs al even in de stoel. Dat klinkt stoerder dan het was, want ik zit nog maar even of ik word enorm misselijk en zweterig waardoor ik snel weer terug in bed word gelegd. Maar het is écht gebeurd, want er zijn foto's van gemaakt.

Hectische eerste nacht

De nacht op de PACU verloopt hectisch. Mijn bloeddruk blijft aan de lage kant. Eigenlijk is die gewoon prachtig, maar voor de doorbloeding van de nier liggen de streefwaarden wat hoger (130/90, zoiets volgens mij). Ik kom daar maar niet aan, ondanks de enorme hoeveelheid vocht die ik toegediend krijg en de medicijnen via een infuus in mijn slagader in de pols (dit mag alleen op een bewaakte afdeling, vandaar het nachtje op de PACU).

Rond middernacht legt de anesthesioloog daarom een infuus in de lies aan, zodat ze hier adrenaline over kunnen geven. Te beginnen op stand 10 en dat zou in de ochtend 0 moeten zijn, mét hogere bloeddruk, anders mag ik niet naar de reguliere verpleegafdeling. De ingreep verloopt gelukkig pijnloos, zelfs de verdovingsprikjes voel ik niet.

Ik word die nacht om de haverklap wakker met het idee dat het nu zeker wel 8 uur ‘s ochtends zal zijn, om te beseffen dat het slechts een halfuur later is dan de vorige keer dat ik wakker was. Die ochtend hoor ik dat er die nacht veel verschillende spoedopnames zijn geweest op de PACU, waardoor het inderdaad een erg onrustige nacht was.

Terug naar de verpleegafdeling

De ochtend na de transplantatie probeer ik weer in de stoel te zitten. Dat gaat dit keer een stuk beter, ik eet er mijn ontbijt en zit er zeker een halfuur. Ik geniet vooral van het weer normaal mogen drinken. De verpleegkundige heeft wel door dat ik daar blij van word, dus ze blijft ook maar kopjes thee aanbieden.

Dat is bovendien goed voor de bloeddruk, want helaas helpt de adrenaline nog niet echt. Mijn bloeddruk blijft aan de lage kant en de adrenaline kan maar niet van stand 7 af. Ik vraag me af of die hoge bloeddruk geen onrealistisch streven is in mijn geval, omdat ik echt nooit een hoge bloeddruk heb. Gelukkig is de arts het daarmee eens, dus hij stelt de streefwaarde naar beneden bij. Dat helpt. Met nog een extra zakje vocht ben ik binnen no-time van de adrenaline af en blijft m'n bloeddruk mooi stabiel. Dat betekent dat de infusen in mijn slagader en lies eruit mogen en ik weer terug mag naar de verpleegafdeling. Wat een verademing! Zo hectisch het op de PACU was met alle apparaten, piepjes en alarmen, zo kalm is het op mijn 'eigen' kamer op de verpleegafdeling. Ik ben blij om hier weer terug te zijn.

En we krijgen goed nieuws: de nierfunctie is 18%. Ik heb eerlijk gezegd geen idee of dat goed is voor een eerste dag na een niertransplantatie, maar de arts is erg tevreden, dus dan besluiten wij dat ook te zijn. De verwachting is dat die nog verder zal stijgen de komende dagen, dus we zijn erg benieuwd hoeveel het gaat worden. Voor nu hebben we er vertrouwen in dat het helemaal goed gaat komen.