Relaties

De afgelopen maanden heb ik gaandeweg steeds meer mensen over mijn mogelijke donatie verteld. Liefst zo min mogelijk, om mezelf niet de druk op de leggen om het te 'moeten' doen, omdat vertellen dat je toch niet wilt toch een drempeltje is. Hoe dichterbij de datum komt, hoe minder je kunt plannen rondom de operatie periode en des te vaker ik het mensen wel ben gaan vertellen.

Dan wordt duidelijk dat ik het ga doen en opeens moet je iedereen uitleggen waarom je er een aantal weken niet bent. De reacties zijn heel lief en veelal "Wat dapper van je". Het geeft wel een goed gevoel, maar er leeft bij mij ook heel sterk 'Eerst maar doen en kijken of het goed gaat met m'n zwager', daarna mag iedereen me een schouderklopje geven indien ze dat willen.

Mijn familie steunt me altijd enorm en het doet me goed dat ook mijn vriendin het gehele proces relax is ondergaan. Ze steunt me altijd, maar kan zich ook enorm zorgen maken. In dit geval ook niet helemaal onterecht, dus ik had me ook kunnen voorstellen dat ze het helemaal geen goed idee zou vinden, maar ze geeft me alle ruimte en support.

Een paar speciale vrienden besteden er extra aandacht, blijven vragen hoe 't gaat, of er al een beslissing is en hoe 't proces werkt. Regelmatig heb ik behoefte om er iets over te vertellen en dan is het prettig dat ook op werk mensen erop terugkomen. Van een collega krijg ik - naast eindeloos hulp aangeboden - ook een knuffel niertje en ziekenhuisboekje. Ik word goed ondersteund!

Mijn zwager heb ik nauwelijks gesproken in aanloop naar de beslissing. Hoewel ik hem graag mag en onze familie close is, hebben we daarbinnen geen bijzondere band: Ik spreek 'm graag op verjaardagen, bijzondere gelegenheden of familie weekendjes samen, maar daarbuiten spreken we niet samen af. Hij heeft bewust afstand gehouden tijdens het gehele proces en ik vond dat heel prettig. Op die manier kon ik rustig voelen wat voor mij het belangrijkste was.