Het herstel van een nierdonatie - week 3 tot maand 6

Nee, juist integendeel! Het ging zo goed dat ik vanaf week 3/4 al steeds meer mijn gewone leven kon oppakken. En tja, vind in die dagelijkse gang van zaken maar de tijd om elke week een uur of twee te gaan zitten om een blogje te schrijven!

Het seroom waar ik in de vorige blog over sprak zat binnen 5 dagen nadat het open was gegaan alweer dicht. Die wonddehiscentie groeide heel snel weer dicht. Ik heb er verder dan ook geen last meer van gehad, het is niet geïnfecteerd geraakt, er was geen verder ingrijpen nodig. Het heeft alleen op die plek voor een iets rommeliger litteken gezorgd. Maarja, een nier doneren doe je ook niet om mooier te worden!

In de vierde week kreeg ik nog wat last van zenuwpijn. Wat googlen leerde me dat een beknelde zenuw een relatief veelvoorkomende complicatie is bij een Pfannenstiel incisie, dus bij een keizersnede of een nierdonatie via een kijkoperatie. Vaak gaat dit vanzelf over, anders zijn er meerdere behandelopties: onder het mes, medicatie, littekentherapie. Bij mij heeft de zenuwpijn een dag of 5 geduurd, waarvan een paar dagen behoorlijk heftig. Pijn bij het bewegen, bang om druk te zetten op de wc, angst bij het opstaan en gaan zitten. Maar zoals de arts die ik belde al verwachtte, ging het weer vanzelf voorbij. In de verdere genezing van alles wat daarbinnen was gebeurd schoot de beknelde zenuw weer los en had ik weer volledige bewegingsvrijheid zonder pijn.

Na 16 dagen kon ik weer 6 trappen op lopen en deed ik weer op volle kracht mee met debatten en vergaderingen op werk. Na 19 dagen kon ik weer op visite bij mijn opa en oma, een reis die lopend, met de bus en met de trein ruim een uur duurt. Na 4 weken kon ik weer 22 kilometer fietsen. Na 5 weken zegde ik de thuiszorg op, het schoonmaken kon ik allemaal weer zelf. Na 6 weken ging het ook in bed met een leuke partner weer volledig als vanouds. Na 7 weken kon ik weer de handstand. En na 8 weken zat ik weer op mijn oude aantal stappen - zo’n 140.000 per week of 20.000 per dag.

Vervolgens heb ik nog een periode littekentherapie gehad bij de fysiotherapeut. Alhoewel ik pijnvrij leefde en volledige bewegingsvrijheid had, was mijn litteken vrij diep. Het leek een deuk in mijn buik, en onderhuids was het hard. Dat kwam door lichte verklevingen, die na 7 sessies met de fysiotherapeut een stuk zachter zijn geworden en minder diep. Het valt me alleszins mee hoe mijn buik er nu, 6 maanden na de operatie, uitziet.

En verder? Verder kan ik alles wat ik voorheen kan. De meeste dagen vergeet ik dat ik überhaupt ben geopereerd. 80 kilometer op de racefiets? Ik draai er mijn hand niet voor om. Backpacken met zware bepakking? Ook alweer gedaan. 25 kilometer wandelen op een dag? Niet meer moeite dan eerst. Na anderhalf jaar niet gerend te hebben 5 kilometer hardlopen in 24 minuten? Ook dat ging prima. Oké, wel met flinke spierpijn achteraf, maar wat verwacht je ook als je dat ongetraind doet. Ik voel me net zo fit, gezond, en mentaal stabiel als voorheen. De best mogelijke uitkomst, die ik stiekem ook wel een beetje had verwacht, omdat ik er jong en gezond inging.

Enkele maanden na de donatie had ik weer een nierfunctiemeting. Voor de donatie was mijn eGFR 129. En nu? 101.

Ik ben ontzettend blij dat ik het gedaan heb! Als mensen nog vragen hebben of meer willen weten, schroom niet om een berichtje te sturen.