Het Herstel, Week 2

Dag 8

Vanochtend ging mijn hond voor het eerst mee met de hondenuitlaatservice. Naast huishoudelijke hulp van de thuiszorg, de algemene onkostenvergoeding, doorbetaling van je werk in loondienst en doorbetaling als ZZP’er is dat dus óók iets waar je recht op hebt. Opvang van huisdieren tijdens de ziekenhuisopname sowieso, maar de maatschappelijk werker van het ziekenhuis zei dat ze meestal een declaratie voor een hondenuitlaatservice voor de eerste weken na de operatie ook honoreren. Nogal logisch, want je kan die einden dan nog niet zelf sjouwen. Aangezien ik een grote hond heb die 2 uur per dag moet wandelen en ik nu al een week lang voor bijna alles op mijn ouders had moeten leunen, had ik voor de 2e week na de operatie een hondenuitlaatservice geregeld voor de ochtendronde. Dat ging ontzettend goed, mijn hond genoot enorm van wandelen met die roedel, en ik kon thuis lekker 2 uur lang digitaal vergaderen.

Dag 8 na de operatie was ook de eerste dag dat ik weer op de fiets stapte: slechts één kilometer naar de Albert Heijn en één terug, en ontzettend traag, maar toch. Op- en afstappen deed wel wat pijn, en veel meer dan de tros bananen, brood, zak sla en tomaten die ik insloeg kon ik ook niet mee terugnemen, aangezien ik nog steeds niet meer dan 2 kilo mocht tillen. De grote en zware boodschappen werden nog steeds door vrienden en familie meegenomen, maar als ik tussendoor opeens iets nodig had kon ik het gelukkig dus wel zelf halen.

Het is niet eens zo dat ik per sé alles weer zelf wou kunnen en onafhankelijk en werkend wou zijn. Ik heb mijn herstel niet geforceerd, dat moet ook niet: alles weer oppakken moet op afgeleide van pijnklachten, en aangezien ik bijna geen pijnklachten had, goed sliep, en over het algemeen met de dag fitter werd, pakte ik gewoon automatisch steeds meer op. Ik begon me ook gewoon te vervelen met alleen maar Netflix. Wat betreft werk had ik prima nog een week of twee volledig vrij kunnen nemen, maar aangezien het niet meer nodig was dat een collega bepaalde taken overnam deed ik het liever gewoon zelf.

‘s Middags kwamen weer vrienden langs, net als de rest van de week - ‘s ochtends ging de hond mee met de uitlaatservice, en voor de middagronde had ik een soort corveerooster weten te regelen van lieve vrienden. Dit keer was dat een vriendin die met een dreumes van anderhalf op visite kwam, waar ik dus een half uur op paste terwijl zij met de hond liep. Toen hij moest huilen bij het zien van zijn eigen spiegelbeeld en ik hem voor de tv wou zetten om weer tot rust te komen tilde ik hem op en zette hem op de bank - om daarna pas te beseffen dat hij al een kilo of 10 woog. :’D Een stuk meer dan ik mocht tillen! Maar het ging gelukkig goed, het was ook maar heel even, en ik had geen pijn.

Die middag had ik een belafspraak met het ziekenhuis - ik kon ze gelukkig vertellen dat het herstel nog veel voorspoediger ging dan ik had kunnen hopen. Net als de dag ervoor kon ik gewoon zelf ‘s avonds de hond het blokje uit doen, dat ging vanaf dit moment gewoon goed. Hij is 30 kilo en kan aardig trekken, maar ik hield de riem gewoon losjes vast en als ik hem niet vanuit mijn arm en schouder kon corrigeren liet ik hem los, zodat er sowieso geen krachten op mijn middel kwamen te staan. Einde dag 8: 5552 stappen.

Dag 9

Een zelfde soort dag als de dag ervoor: ‘s ochtends de hond mee met de uitlaatservice terwijl ik vergaderde, een wasje draaide en de mail bijwerkte, ‘s middags een vriendin die de hond kwam uitlaten terwijl ik voor ons kookte, waarna zij de afwas deed. ‘s Avonds had ik weer een vergadering. ‘s Nachts kon ik inmiddels echt comfortabel op mijn zij liggen - maar op mijn buik écht nog niet, haha. Gelukkig ben ik toch een zijslaper. De weinige pijn die ik nog had was weer minder geworden, ik slikte nog maar 2x 1000 mg paracetamol per dag. Einde dag 9: 5139 stappen.

Dag 10

Weer hetzelfde als de dag ervoor, maar dan ‘s middags ook weer bezoek van de thuiszorg - weer een hele vriendelijke en goede hulp! De balkonplanten werd water gegeven, het bed verschoond, de bankkleden vervangen, de afwas werd gedaan, er werd gestofzuigd en de wastafel en wasmachine werden schoongemaakt. En ik had een grote mijlpaal: pijnstillervrij! Het is echt niet zo dat ik daar zo snel mogelijk vanaf wou - heb niets tegen pillen of medicatie - maar ik had gewoon echt vrijwel geen pijn meer. Het hielp vast dat mijn hele regio rondom de incisie, vanaf de schaamstreek bijna tot aan mijn navel, nog steeds doof voelde. Die zenuwen daar zijn natuurlijk doorgesneden en het kan wel tot een jaar duren totdat het gevoel daar weer helemaal terug is. Einde dag 10: 4557 stappen.

Dag 11

Weekend, dus geen uitlaatservice, dus vanochtend liet ik voor het eerst weer zelf de hond een eind uit! Of nouja, een eind - relatief gezien dan. We liepen een half uur door het bos. ‘s Middags liep ik ook nog mee tijdens het middagrondje met de hond en een vriend, lekker over het ijs schuifelen. Tussendoor had ik ook nog even wandelend boodschappen gedaan. En ‘s avonds kwam er nog een vriendin koken en samen eten. Dat was me het dagje wel - het ging goed, en nog steeds zonder pijnstillers, maar ik was wel echt moe. Einde dag 11: 9772 stappen.

Dag 12

‘s Ochtends liet mijn vader de hond uit, omdat ik na de dag ervoor mijn lichaam niet te veel wou forceren. Thuis werkte ik weer een paar uur, wat mijn totale aantal werkuren voor deze 2e week na de donatie op iets van 15 bracht. Allemaal op mijn kont voor de computer hoor, niets fysieks. ‘s Middags liet ik samen met een vriendin wel zelf de hond uit. Een wandeling van 70 minuten! Waarvan zeker de helft lekker over het ijs. Schaatsen ging echt nog niet, daarvoor was mijn buikwand niet sterk genoeg, maar ik wou dit zeldzaam mooie weekend op het natuurijs niet aan me voorbij laten gaan. Op een paar bergschoenen met een enthousiaste hond wandelden we op het ijs, dwars door het bos.

Thuis merkte ik na het eten dat tijdens die lange wandeling de rand van mijn joggingbroek een klein plekje van mijn litteken had opengemaakt. Mijn litteken was verder hartstikke mooi aan het genezen - een week na de operatie was het al niet meer dan een dun rood streepje, op 1 plekje na waar een korstje was ontstaan. Dat stukje was iets minder goed gehecht denk ik, want toen de wondpleister er twee dagen na de operatie af ging zag ik dat plekje al zitten. In dat korstje zat nu een barst waar wat bloed uit kwam, wat verder totaal geen pijn deed. Ik plakte er een pleister op en dacht er verder niet zoveel van.

Een half uur later voelde ik dat de pleister doorweekt was, dus ik deed er een grote eilandpleister op, de laatste die ik nog had van het ziekenhuis. Dat ging eerst anderhalf uur goed, en toen was die ook opeens doorweekt. Toen schrok ik even - hoezo kwam er zoveel uit? Ik ging op bed liggen met een rol keukenpapier en zag gelukkig dat het helder, donkergeel wondvocht was: geen bloed en geen pus. Ik appte met een paar vriendinnen die arts zijn en die maakten zich geen zorgen - ze vermoedden een seroom, een pocket vol wondvocht die vaker na operaties vormt, die nu was opengegaan. Toen ik dat googlede kwam dat inderdaad precies overeen met wat ik ervaarde.

Toch raadden ze me uit voorzorg aan toch even de doktersdienst te bellen. Dat leek mij toch ook wel verstandig - inmiddels lag ik al een half uur op bed en waren er toch wel enkele shotglaasjes aan wondvocht uitgestroomd. Nog steeds geen pijn, nog steeds geen bloed, geen verhoging, geen ziek of rillerig gevoel - dus ook de doktersdienst maakte zich niet echt zorgen. Maar die wilden, uit voorzorg, dat ik toch even naar de spoedeisende hulp ging.

Inmiddels was het 23u ‘s avonds, de busverbinding naar dat ziekenhuis was op dat moment een uur met een overstap, en fietsen ging nu echt niet, dus belde ik mijn vader uit bed. Die stond gelukkig binnen 20 minuten voor de deur terwijl mijn moeder op weg was om de hond uit te laten en ook voor de nacht en volgende ochtend uit mijn handen te nemen. Op weg naar het ziekenhuis kwam er bij elke drempel weer een stroompje wondvocht uit - gelukkig was ik erop voorbereid en had ik de rol keukenpapier meegenomen. In een boterhamzakje had ik alle vellen keukenpapier zitten die thuis en in de auto al doorweekt waren geraakt met wondvocht.

Ik was op de SEH gelijk aan de beurt. Een ontzettend leuke spoedarts, die echt onder de indruk keek naar mijn zakje vol keukenpapier en wondvocht. Ik vond ‘t zelf ook slim dat ik het had meegenomen - er kwamen inmiddels nog maar een paar druppels uit, en dan wisten ze tenminste dat ik me niet had aangesteld. ;) Het zakje zag er net uit als een soort kunstwerk met gele ecoline.

Ik ging liggen op de behandeltafel en de arts trok een paar handschoenen aan en drukte boven mijn litteken. Er kwam weer een stroom wondvocht uit. Mijn vermoeden werd bevestigd: een seroom. Met heel lichte wonddehiscentie. Omdat ik toch geen gevoel had in het hele gebied drukte ze de seroom leeg en toen er niets meer uitkwam haalde ze met een pincet een klein beetje necrotisch weefsel weg. Het korstje dat er eerst zat was nu een gaatje geworden van 5x7 millimeter. Als je er doorheen keek kon je mijn spierwand zien - wel een beetje een vies idee. Mijn spierwand was gelukkig wel geheel intact - geen littekenbreuk, geen verdere ontsteking, echt alleen dat seroom en open wondje. Ze raadde me wel aan om de dag erna langs mijn behandeld arts te gaan zodat die het nog even kon inspecteren. Ze drukte een gaasje in de wond, legde er een verbandje over, en binnen 20 minuten stond ik weer buiten. Nog immer pijnvrij. Papa bracht me weer naar huis en ik kon gewoon normaal in slaap vallen. Einde dag 12: 7402 stappen.

Dag 13

‘s Ochtends gebeld met het ziekenhuis, en ‘s middags kon ik gelijk terecht. Nadat de huishoudelijke hulp was geweest nam ik de bus die kant op. De behandelend arts bevestigde het oordeel van de spoedarts de avond ervoor: heel lichte wonddehiscentie, een seroom, geen littekenbreuk, geen antibiotica nodig, verder niet ernstig. Zo’n seroom komt gewoon met enige regelmaat voor na een operatie. Dat kwam ook niet omdat ik teveel had gedaan, want het enige wat ik fysiek deed was wandelen, en dat ging gewoon pijnvrij. De wandeling was wel de oorzaak dat via het korstje de seroom open ging. Anders was het misschien later gebarsten of intern geabsorbeerd, wat ook wekenlang kan duren. Ik had inderdaad al gemerkt dat het gebied rondom mijn litteken wat dikker leek, maar ik dacht dat het gewoon al het voer was dat ik naar binnen aan het schuiven was, en wat zwelling van het genezingsproces. Maar dat was dus allemaal wondvocht, wat er nu uit was gekomen.

Ik kreeg instructies mee om twee keer per dag de douchekop op het wondje te richten om hem open te houden, zodat het wondvocht er ook uit kon blijven komen en het wondje van binnenuit kon genezen. Op weg naar huis haalde ik bij de Etos wat verband en hechtpleisters om het vocht op te kunnen vangen. Die middag en avond moest ik het verband nog een paar keer verwisselen. Wat eruit kwam was echt bijna alleen wondvocht met hooguit een paar druppels bloed. Pijn had ik nog steeds niet, en ‘s middags en ‘s avonds liep ik ook gewoon zelf met de hond. Ook deed ik voor het eerst weer zelf de afwas. Einde dag 13: 8880 stappen.

Dag 14

‘s Ochtends kwam de hondenuitlaatservice weer, ‘s middags liet ik samen met een vriendin de hond uit, ‘s avonds had ik weer een vergadering, en tussendoor moest ik iets van 4 keer het verband vervangen. In de loop van de dag merkte ik al dat de hoeveelheid wondvocht die eruit kwam fors minder was. Einde dag 14: 9623 stappen.