Het Herstel, Week 1

Waar ik echter weinig gedetailleerde informatie over kon vinden was het herstel. "Na een paar nachten mag je weer naar huis en na ongeveer 6 weken ben je weer de oude". Ja, en die periode daartussen dan? Wat kan ik dan verwachten? Ik heb een hond, wanneer kan ik die weer uitlaten? Van vrienden krijg ik wat Thuisbezorgd cadeaubonnen, maar wanneer kan ik weer zelf koken? Dit zijn vragen die vast bij meer mensen leven die in het proces zitten om een nier te doneren, dus bij deze: een blog met mijn ervaringen van mijn herstel.

Wat informatie vooraf: ik ben man, 27 jaar, veganist, en ging met een BMI van 21,5 fit het traject in. Ik was nog nooit eerder geopereerd en heb naast wat luchtwegallergieën en depressie verder geen ziektes of aandoeningen. Voor de operatie zette ik dankzij mijn hond zelfs in de winter gemiddeld 17.000 stappen per dag. Met lekker weer tik ik in de lente en zomer makkelijk de 21.000 aan. Ben je zelf een stuk ouder, of minder fit? Dan is de snelheid waarmee mijn herstel ging denk ik een te hoge verwachting. Wellicht is deze blog alsnog wel interessant om te lezen, om te kijken in welke volgorde je de fases van het herstel kan verwachten. Omdat ik standaard mijn Fitbit draag, noteer ik aan het einde van elke dagomschrijving hoeveel stappen ik die dag had genomen.

Dag 0: De Operatie

Ik werd om 09.45 geopereerd en werd rond 13u weer wakker op de uitslaapkamer. De operatie was goed en ongecompliceerd verlopen. In het verleden had ik heftige misselijkheidsreacties gehad van morfine, maar nu had ik nergens last van. Ik was snel helder en voelde me niet ziek, misselijk of naar. Mijn pijnniveau was een 5 op een schaal van 1 tot 10, en toen ik dat aangaf kreeg ik gelijk wat extra morfine. Die pijnstilling deed goed zijn werk, alhoewel ik natuurlijk wel nog steeds voelde dat mijn buik niet de oude was. Maar eerlijk gezegd had ik vooral honger. Vijftien uur lang nuchter zijn, dat ben ik niet gewend. ;)

Ik kreeg een waterijsje, wat ze daar standaard hebben liggen tegen keelpijn na de beademing. Daar had ik gelukkig geen last van - maar de kans op een tweede waterijsje liet ik niet aan me voorbij gaan ;) Ook vroeg ik om een glas appelsap en een Snelle Jelle, waarvan ik slechts de helft mocht opeten omdat de meeste mensen toch wat misselijk worden. Ik niet! Na tien minuten vroeg ik om de tweede helft, en daarna mocht ik al terug naar de verpleegafdeling omdat ik me duidelijk goed voelde.

Om 15u zat ik al op mijn mobiel op social media te scrollen - geen hoofdpijn, niet enorm moe, niet misselijk, dus dat viel me allemaal reuze mee. Ik at een broodje pindakaas, dronk een kop koffie, en de katheter mocht eruit. Een uur later wou ik uit bed, kijken of ik al naar de wc kon lopen, maar dat mocht nog niet van de verpleegkundige - ze dacht dat dat nog iets te hoog gegrepen was. Ze had gelijk. ;) Rechtop zitten, opstaan, en op de stoel naast het bed gaan zitten was voor nu voldoende inspanning. Ik had een beetje last van duizeligheid en zitten kostte aanmerkelijk meer moeite dan in bed liggen. Na een paar minuten ging ik weer terug mijn bed in.

Om 17u kreeg ik visite van een vriendin die als co-assistent in het ziekenhuis werkt en hebben we een half uur gezellig gekletst. Later die avond kwam mijn vader langs en werd het (plantaardige) diner geserveerd, wat er grotendeels inging. Ik kreeg het niet helemaal op, want ik had na het broodje pindakaas ook nog een punt vegan cheesecake gegeten. ;) Om 19.30 waagde ik een tweede poging om naar het toilet te gaan. Dat ging inmiddels prima, die vijf meter heen en weer lopen. Ik kwam zelfstandig mijn bed uit en leunend op mijn infuuspaal schuifelde ik die kant op. Bij de wc tilde ik zelf de infuuspaal over de drempel, waarop de verpleegkundige me een engerd vond, haha. Toen ik klaar was kon ik zonder hulp terug mijn bed in. Rond half negen was ik al behoorlijk moe en viel ik heerlijk in slaap. Wel op mijn rug - reken er maar niet op dat je die eerste nachten op je zij kan slapen. En zeker de eerste wéken niet op je buik. Einde dag 0: 185 stappen.

Dag 1

Even na middernacht werd ik toch wakker van de pijn. Pijnniveau 4/10, net teveel om door te kunnen slapen, dus belde ik de verpleegkundige voor wat morfine. Die mocht ik net als de medicatie tegen trombose zelf subcutaan in mijn bovenbeen injecteren - superleuk! Vind je dat eng, geen zorgen, je hóeft het natuurlijk niet zelf te doen. Dit was tevens al de laatste keer dat ik morfine nodig had, twaalf uur na de operatie. Sindsdien had ik voldoende aan 4x per dag 1000 mg paracetamol. De postoperatieve pijn viel me echt reuze mee. Boven een pijnniveau van 3/10 is het sindsdien niet meer gekomen. Behalve tijdens het niezen dan, of de hik. Na de morfine heb ik de rest van de nacht nog heerlijk geslapen.

‘s Ochtends voelde ik me goed en heb ik me na het ontbijt gewassen, tanden gepoetst en aangekleed. Mijn infuus mocht eruit omdat het drinken en plassen goed ging, dus ik kreeg weer een stukje bewegingsvrijheid terug. Tegen het middaguur, slechts 22 uur na de operatie, ging ik onder mild protest van de verpleging al de afdeling af. Ik hoorde dat er bij de hoofdingang van het ziekenhuis een pakketje voor me klaar lag en dat wou ik zelf ophalen. Zelluf doen! Ik schuifelde extreem langzaam en voorover gebogen naar de hoofdbalie, pikte het op, en schuifelde terug. Het ging prima. Traag, ongemakkelijk, maar prima. Terug op mijn kamer pakte ik het pakketje uit en kon ik genieten van vegan macarons - dank, lieve vrienden.

‘s Middags kwam de zaalarts koekeloeren hoe het ging. Die wou me eigenlijk al ontslaan, zo goed ging het. Dat vond ik zelf toch nog een beetje te spannend, na 24 uur, dus mocht ik nog een nachtje blijven. Gelukkig maar, want die middag kreeg ik behoorlijk veel pijn. Niet van de wond of van het wandelen, maar van de constipatie. Als veganist kan ik dankzij alle peulvruchten normaal méérdere keren per dag naar de wc, maar nu had ik opeens al anderhalve dag geen stoelgang gehad. En met mijn onverminderde eetlust creëerde dat toch een flinke blokkade en druk op mijn buik. De zakjes Movicolon hielpen niet, dus kreeg ik rond etenstijd een klysma. Niet comfortabel, vrij ongemakkelijk, maar zeer, zéér noodzakelijk. Dat luchtte enorm op! Het scheelt op dat soort momenten enorm dat je als nierdonor bijna altijd een privékamer hebt. ;) Die avond kwamen een vriendin en mijn moeder op visite, en lag ik om 21u alweer lekker te slapen. Einde dag 1: 2045 stappen.

Dag 2

De wondpleisters mochten er ‘s ochtends af! Dan zie je inderdaad dat er aardig wat is gebeurd daar, maar de schade viel me mee. De arts en verpleegkundigen zeiden ook dat mijn incisies mooi aan het genezen waren. Ik mocht ook weer douchen - heerlijk! Mijn haar wassen ging me nog even te ver, zo lang onder de douche staan.

Later op de ochtend kwam de chirurg langs met een beeldscherm. Ik had gevraagd of ze tijdens de operatie het proces konden vastleggen, dus hij kwam nu trots de foto’s laten zien. Heel interessant, maar ook heel smerig: hoe ze met allemaal apparaten en een hand in mijn buik zaten, en hoe later mijn nier op een tafeltje lag. Heel bijzonder om dat te zien! Ik ben ze echt dankbaar dat ze zijn ingegaan op mijn verzoek om foto’s te maken. De verpleging van de afdeling zat tijdens de slideshow ook gebiologeerd mee te kijken - ze verzorgen regelmatig nierdonoren, maar hadden de procedure nog nooit gezien.

Om 13u, precies 48 uur nadat ik op de uitslaapkamer wakker werd, kwam mijn vader me ophalen om naar huis te gaan. Of nouja, naar huis - naar mijn moeder’s huis. Ik woon alleen en die eerste dagen is het toch wel érg fijn als je iemand in de buurt hebt die je een beetje kan verzorgen. Ik kon prima zelf naar de keuken of het toilet, of de deur opendoen voor de bezorger van de Chinees, maar dat je de helft van de keren op je kont kan blijven zitten terwijl iemand anders je een glas thee, dekentje of afstandsbediening brengt is heerlijk.

Tijdens de wandeling naar de parkeergarage merkte ik dat de inspanning van de dag ervoor wat spierpijn in mijn buik had veroorzaakt. Ook niet gek, natuurlijk. Zonder het gevoel van bescherming dat de wondpleisters gaven, voelde het ook alsof mijn buik door de incisie heen dreigde te zaken. Dat zat echt tussen mijn oren, maar voor de zekerheid liep ik wel de hele tijd met mijn buik in mijn handen. De autorit naar huis viel me tegen - elke drempel deed pijn in mijn buik. Thuis zakte de pijn gelukkig snel weer af naar pijnniveau 3/10. Ik had wat Oxycodon meegekregen voor als de pijn erger zou worden, maar dat heb ik gelukkig niet nodig gehad. Wel heb ik de eerste paar dagen thuis elke dag nog een zakje Movicolon geslikt om de ontlasting wat zachter dan normaal te houden. Persen moet je die eerste dagen niet willen. Lachen en zelfs zingen ging inmiddels al wel weer zonder pijn.

Bij mijn moeder thuis kon ik lekker mijn hond weer aaien en keek ik op de bank de laatste show van Brigitte Kaandorp terug. Rond 20u ging ik naar bed. Einde dag 2: 1323 stappen.

Dag 3

Een mijlpaal - voor het eerst mijn haar gewassen! Ik heb lang haar, dus inclusief aan- en uitkleden stond ik wel een minuut of 20 in de badkamer. En dat ging goed, niet omgevallen. ;) Voelde me wel een beetje een opa, want helemaal rechtop staan ging nog steeds niet. Of wellicht had het wel gekund, maar dan voelde ik het wat trekken bij mijn wond, en stond ik toch liever wat gebogen.

Ik voelde me een stuk fitter dan de dag ervoor, en heb ‘s avonds zelfs een blokje om gemaakt. Wederom op een slakkentempo, maar dat mag de pret niet drukken. En ik had nóg een mijlpaal: ik kon mijn paracetamol afbouwen naar slechts 3x per dag 1000 mg. Op de derde dag na de operatie al! Rond 21u ging ik naar bed. Einde dag 3: 2162 stappen.

Dag 4

‘s Middags liep ik weer een blokje om, en een flink groter stuk dan de dag ervoor. Ik kon ook voor het eerst weer op de grond zitten om lekker met mijn hond te knuffelen - alhoewel ik natuurlijk wel mijn best deed om hem van mijn buik af te houden. Ook lukte het me om wakker te blijven tot 22u - tot na Wie Is De Mol. ;) Einde dag 4: 3080 stappen.

Dag 5

Na 2 nachten in het ziekenhuis en 3 nachten bij Hotel Mama ging ik op dag 5 weer naar mijn eigen huis! Heerlijk om weer op mijn eigen bank te kunnen zitten, met het hoofd van mijn hond op mijn schoot. ‘s Middags pakte ik in etappes mijn trolley en tassen uit, ruimde ik het huis wat op, en kon ik voor het eerst weer koken! Iets makkelijks, en het snijwerk deed ik zittend, maar toch. ‘s Middags en ‘s avonds lieten lieve buren de hond uit, dat ging nog niet. Ik kon wel iets grotere stappen zetten dan het schuifelen van eerst, maar normaal lopen was het nog niet. Einde dag 5: 2117 stappen.

Dag 6

Vandaag kreeg ik voor het eerst thuiszorg! 2.5 uur per week, iets meer dan normaal vanwege mijn huisstofmijtallergie. Verdeeld over de maandag en vrijdag, zodat er 2x per week gestofzuigd kan worden. De afwas werd voor me gedaan, de planten gekregen water, de bank werd schoongemaakt en er werd gedweild. Superfijn, zo’n hulp! Zelf kon ik inmiddels alweer de was doen en ophangen. Langzaam maar zeker.

Nog een mijlpaal: ik ging voorzichtig weer aan het werk. Het was een korte, informele vergadering van maar anderhalf uur, maar toch. Best handig, dat thuiswerken. Mijn hond werd wederom uitgelaten door mijn moeder en de buren. Einde dag 6: 3077 stappen.

Dag 7

Precies een week na de operatie merkte ik opeens dat ik comfortabel rechtop kon lopen. Ook kon ik eindelijk normale passen nemen tijdens het wandelen. Mijn buik hoefde ik niet meer vast te houden, het voelde niet meer alsof die eruit zou vallen. ‘s Middags werkte ik een paar uur mijn zakelijke mailbox door, en later kwam een vriendin de hond uitlaten terwijl ik een volwaardige maaltijd voor ons klaarmaakte. ‘s Avonds kon ik eindelijk weer zelf het blokje om doen met de hond. En ‘s nachts kon ik heel voorzichtig, mijn buik ondersteunend en maximaal een half uurtje per kant, weer op mijn zij slapen. Een dag vol mijlpalen dus. Einde dag 7: 3606 stappen.