Mijn broer had een nieuwe nier nodig

Het begin

Na veel onderzoeken is gebleken Timo's nieren aan het verschrompelen waren en dat hij nog maar 10% nierfunctie had ('fun' fact: Toen ik 4 jaar was ben ik geopereerd omdat ik een nier 'te veel' had welke uiteindelijk is weggehaald).

Voor Timo betekende dit kort gezegd dat hij óf moest gaan dialyseren óf zo snel mogelijk een donor moest zien te vinden. Wij gingen ervoor om een donor te vinden, dialyseren wil je zo lang mogelijk uitstellen en het liefst helemaal overslaan. Na versnelde onderzoeken (6 weken, normaal gesproken gaat daar zo'n 3 maanden overheen) bleek dat mijn vader een geschikte donor was, feest!! Maar mede daardoor brak er een extra spannende tijd aan voor ons als gezin.

Opa en oma

Zelf was ik 11 jaar oud en mijn leven ging zo goed als dat kon 'gewoon' door. Ik woonde bij mijn opa en oma zodat ik kon blijven sporten en met vriendjes/vriendinnetjes kon blijven afspreken, dat was voor mij heel fijn. We gingen wel regelmatig na school even naar Nijmegen om te kijken hoe het daar was. Mijn moeder had natuurlijk veel meer zorgen dan ik, zij was in de dagen/weken rond de operaties veel in het Ronald McDonaldhuis in Nijmegen om dichtbij mijn broer en vader te zijn. Tuurlijk voelde ik ook wel dat het niet zomaar iets was wat er ging gebeuren en super spannend als het om jouw broer én vader gaat. Zelf heb ik ook in het Ronald McDonaldhuis mogen slapen en voor mij was dat een feestje, er lag een Mars onder mijn kussen (had mijn tante daar voor mij verstopt).

De transplantatie

De operatie is uiteindelijk goed gegaan en de nier ging direct zijn werk doen. Er was een mooi moment in het ziekenhuis: na de operaties mocht mijn vader met zijn bed naar de kamer van mijn broer waar ze elkaar na de operatie voor het eerst weer zagen. Hier is een foto van maar die is in die 16 jaar zo verkleurd dat deze helaas niet meer bruikbaar is.

In de tijd daarna heeft hij nog wel afstotingsreacties gehad, maar deze konden gelukkig goed onderdrukt worden door medicatie. Ook met mijn vader gaat het nog steeds heel erg goed en merkt er helemaal niks van dat hij maar 1 nier heeft.