Donor ervaring

Echt het besluit om mij als donor beschikbaar te stellen had ik zo gemaakt. Ik denk nog wel sneller dan mijn partner. Als het kan waarom zou ik het dan niet doen. Kreeg natuurlijk wel vragen uit de omgeving je bent nog jong, is er niemand anders of stel dat je kinderen ooit een nier nodig hebben. Allemaal zaken waar ik niet lang bij stil hoefde te staan. Je gaat er van te voren niet vanuit dat bijvoorbeeld ooit een van je kinderen iets aan hun nieren krijgt. Wel waren er bij mij extra controles nodig omdat ik ooit een gastric bypas heb gehad. Ze kijken dan naar een bepaalde waarde in je bloed ivm mogelijk verhoogde waarde mbt. nierstenen. Dat was gelukkig niet het geval. Ik zou de keus om te donoren aan een dierbare zo weer hebben gemaakt.

ik ben nu nog volop bezig met mijn eigen herstel en moet daarbij soms meer stil bij staan dan bij het herstel van mijn partner. Het belangrijkste vind ik nog steeds dat hij stabiel blijft. Ik kom er met de tijd en voldoende rust wel, al vind ik het vooral lastig om daaraan toe te geven. De ene keer gaat dat makkelijker dan de andere keer, dit is echt per dag wisselend. Het herstel valt mij mogelijk ook wel zwaarder omdat ik er vooraf lichter over dacht. Tuurlijk wist ik dat mijn herstel langzamer zou gaan dan van hem, dat heb ik er ook graag voor over.

soms reageer ik ook op verhalen van andere mensen op fb sites en vind het heel interessant om mijn ervaring met hen uit te wisselen. Vandaag reageerde daar ook iemand op met je bent een held. Echt heel lief, maar zo voelt het voor mij niet. Voor mij is dit het minste wat ik kon doen, zodat wij met ons gezin enigzins een fijne normale toekomst tegemoet kunnen. Het is pure liefde, anders kan ik het niet noemen.

ondanks dat het nu wat tegenvalt en ik had dat op voorhand geweten, dan had ik nog steeds ja gezegd.

en ja ook dit schrijven helpt mij, geeft mij enigszins ook weer rust en energie 💖