Weer een stapje dichterbij

Nu aan het wachten in het ziekenhuis.

Ze gaan zo bij mijn vriend de lijn in zijn hals aanleggen, zodat ze volgende week de dagen voor de operatie zijn bloed kunnen filteren. Hopelijk heeft hij zo weinig lijst tijdens het plaatsen daarvan.

Sinds hij gestart is met alle medicatie is de energie die hij al had nog minder geworden. Iedere dag zet hij netjes zijn wekker om op tijd te ontbijten en de eerste medicatie in te nemen. 2 uur later volgt dan de immuun afbrekende medicatie en die krijgt hij dan later s avonds nog een keer. De rest van de dag is het grotendeels bank hangen. Hier baalt hij ook van, vind het vervelend dat ik alles moet doen. Dus momenteel heb ik een dubbele job, maar dat heb ik er graag voor over.

Gelukkig heb ik met mijn werk zoveel mogelijk kunnen regelen dat ik deze laatste week overdag werk. Dan kan ik daarna thuis nog wat dingen doen en s avonds de tijd voor mijzelf/ ons nemen. Anders ben ik al de hele dag thuis bezig, dan nog werken en pas om 23.00 thuis, dus dit geeft wat meer rust.

Nu het dichterbij begint te komen voel ik toch wel de innerlijke spanning toenemen. Soms als men vraagt hoe het gaat voel ik de waterlanders achter mijn ogen opkomen, maar dat kan ik dan nog wel onder controle houden. Doe dit liever bijvoorbeeld alleen als ik in de auto zit en muziek hoor wat mij raakt. Maar dat terzijde.

Na vandaag een stapje verder in het proces. Zondag na mijn werk vertrekken wij al richting Rotterdam en zullen dan een paar dagen in een hotel, bijna om de hoek van het ziekenhuis, verblijven. Dan hebben wij toch net wat meer rust dan dat wij iedere dag op en neer moeten gaan rijden.

Dit was het voor nu, tot binnenkort maar weer.