Thuiskomen

Gisteren het eerste deel van het transplantatie traject.

Mijn vriend heeft via het infuus de eerste medicatie gehad. Kreeg ook nog iets waarvan hij suf kon worden, maar dat viel volgens hem reuze mee.

Hij appte mij toen ik weer naar boven mocht komen. Wij kregen toen uitleg van de specialist over de medicatie, wanneer waarmee te starten, mogelijke bijwerkingen. Daarna langs de apotheek en een hele tas vol medicatie meegekregen. Mijn vriend voelde zich verder goed en had nergens hinder van.

Onderweg naar huis even gestopt voor een broodje en eenmaal thuis ben ik de medicatie uit gaan zetten.

Daar werden wij even met de neus op de feiten gedrukt. Voor mijn vriend voelde het alsof hij, toen hij uit de auto stapte, lood zware benen kreeg. Hij begon te trillen, kreeg daar ook geen controle over. Heeft op een gegeven moment paracetamol ingenomen en is op de bank onder een dekbed gekropen. Dit heeft denk 2 uur geduurd. Je zag hem daarna ook weer bijtrekken. Gelukkig, want ik vond het niks om hem zo te zien. Je weet wel dat de medicatie bijwerkingen heeft en dat hij daarvan in het begin ook koorts kan krijgen, maar je hoopt natuurlijk altijd dat men zo min mogelijk last heeft van de bijwerkingen.

Ik hoop dat de verdere weken voorbereiding meevallen. Ik kan veel hebben, maar heb sommige momenten best wel even moeten slikken om de emoties niet op hol te laten slaan. Het is je geliefde, je weet dat hij ’ziek’ is, maar tot op heden heeft hij daar nog niet zoveel last van gehad als vandaag.

De rest van de avond is hij moe/suf geweest. Heb een lekkere pan soep voor hem gemaakt, zodat hij toch alles binnen heeft.

Het geplande weekendje weg kon ik niet annuleren, maar heb deze toch via internet door kunnen verkopen. (Weekendjes weg halen wij nog wel met zijn tweeën en het hele gezin)

Voor mijn zoon een vroeg verjaardagsuitje gepland met zijn vrienden. Lekker karten en iets eten, dan is zijn verjaardag toch een beetje gevierd.

Wij gaan weer optimistisch verder in deze ‘rollercoaster’, de start is gemaakt. ❤️