Spanning

Verschillende mensen vragen hoe ik het ervaar, nu het bijna zo ver is.

Aan een kant heb ik zoiets van ik laat het wel over mij heen komen.

Aan de andere kant het zorgen voor de ander. Zorgen dat de kinderen zich niet druk maken nu zij weten dat het eraan komt. Er voor willen zorgen dat alles voor iedereen zo goed mogelijk geregeld is nu wij beiden tijdelijk er even tussen uit zijn.

Ondertussen merk ik soms wel lichte spanning. Op zich niet zo zeer voor de operatie zelf. Heb ooit al eerder een buikoperatie gehad, dus het geheel van narcose krijgen, in het ziekenhuis liggen is niet onbekend. Maar vooral het traject er nu naar toe. Hoe gaat mijn vriend op de medicatie reageren die hij binnenkort voor de operatie al gaat krijgen, word hij daar ziek/ meer moe van. Toch opletten met de contacten die je de komende tijd hebt, zodat je beide gezond de operatie in kunt gaan. Mijn vriend zelf is niet eerder geopereerd, benieuwd hoe hij heel dit proces ervaart/ gaat ervaren.

Maar de grootste spanning zit hem er wel in van accepteert zijn lichaam mijn nier en stoot deze hem alsnog niet af.

Dat is helaas koffiedik kijken en daar probeer ik ook niet vanuit te gaan, blijven optimistisch, want zo zijn wij beide gelukkig wel ingesteld. Fingers crossed.