Dat ene telefoontje

Ik kreeg die middag een appje van mijn vriend, Rotterdam heeft gebeld.

Tuurlijk belde ik hem meteen op, want ik was benieuwd wat zij hadden te zeggen. Een paar weken geleden hadden zij namelijk nog gebeld dat het traject nog steeds vanwege het Corona niet doorging, omdat zij dit niet aandurfde omdat zij zijn immuunsysteem moeten plat leggen. (wij zitten namelijk in het traject voor donatie over de bloedgroep heen, waarbij hij van te voren al moet starten met medicatie wat zijn immuunsysteem verminderd)

Hij is de eerste op de lijst was het bericht, volgende week moet hij al naar het ziekenhuis voor een dag-opname. Bij mij moet er weer bloed geprikt worden om te kijken naar de antistoffen. En zoals het er nu voorstaat, staat de operatie voorlopig gepland op 30 juli.

Van binnen moest ik even gillen aaaahhhhh. (kort dag, net als de kinderen in de vakantie hier zouden zijn, mijn zoon is dan ook bijna jarig, ik heb net een nieuwe baan, hoe gaan wij dit allemaal doen)

Maar ik was ook erg blij, werd emotioneel, eindelijk is het zover. Een mix van emoties ging door mijn lichaam heen.

Zowel ook voor mijn vriend en de kinderen was er vreugde en spanning tegelijk. Het gaat ineens allemaal als een sneltrein waarin wij zijn beland.