Groen licht!

De afgelopen weken waren erg spannend.
Hoewel ons Marleen vorige maand al door de nefroloog was goedgekeurd moest de chirurg ook nog akkoord gaan.
De verwachting was dat dat geen probleem verder zou zijn maar toch…ergens blijft de onzekerheid; het ging al 2x niet door. Ik merkte dat ik de laatste tijd ook gewoon moe was in mijn hoofd, niet alleen in mijn lijf.
De spanning was flink aanwezig en ik kroop steeds meer terug in mijn cocon.
Geen energie voor uitgebreide belletjes en andere dingen als ons gezin. Afgelopen woensdag was het zover!
De afspraak met de chirurg in het Erasmus. Marleen was helaas zondag ziek geworden en nog echt niet fit maar we gingen toch (tis een topper hoor!).
Dus zorgden we voor een dekentje en kussen op de achterbank; zo kon ze lekker liggen, wat wegdommelen of gewoon lekkerder zitten hangen.
Roelf had helaas weer een aanval in zijn pols dus ook hij kon niet rijden.
Ik grapte al “ik ben vandaag de minst zieke van ons 3!” Maar goed, de afspraak, we werden binnen geroepen, een chirurg kwam weer even gezellig aan mijn buik voelen, rukken en plukken.
Is er plaats, voelen we de slagader, waar gaan we snijden…
In de tussentijd kregen Roelf en Marleen te horen dat alles in orde was, zij mocht doneren en kregen ze de ct-scan van haar nieren te zien.
Dat stukje heb ik dus gemist omdat ik uitleg kreeg over de snee die ik krijg en waar enzo. Maar gelukkig, slagader is nog steeds te voelen ;-) de plek goed bereikbaar en de snee? Zoals ik altijd antwoord bij dat soort dingen “ach, ik ben toch al getrouwd ;-) “. Gelukkig mocht ik daarna ook nog even naar ons Marleen haar nieren kijken en kregen we te horen dat haar linkernier waarschijnlijk de mijne gaat worden!
Bijzonder om te zien en te horen. Daarna moesten we door naar de Anesthesist (ik blijf het een rotwoord om te schrijven vinden) maar daar was het erg druk.
Gelukkig werden we, met veel hulp, smeken en bedelen, er alsnog tussen gepropt.
Ze vonden het ook wel sneu om daarvoor weer 500 km te moeten rijden! Eerst kreeg ons Marleen een vragenlijst die ze in moest vullen, daarna een gesprek met de apotheekdame. Nou dat was nog geen 30 seconden.
”Gebruik je medicijnen?” “Nee” “Niks?” “Nee” “Oké, tot ziens! “
Daarna bloeddruk meten, dat was ook zo gepiept. En toen naar de anesthesist. Die was ook vrij vlot klaar met ons Marleen ;-)
Nog even een vlotte uitleg over hoe narcose werkt en wat ze gaan doen.
Bijwerkingen en andere dingen die verplicht verteld moesten worden en klaar. Maar ik moest vragen of ze mijn goedkeuring van januari wilden verlengen.
Dat was iets ingewikkelder omdat het programma niet helemaal meewerkte.
Maar ook dat lukte! De keuring die ik in januari heb gehad was nog maar geldig tot begin juli.
Zo snel worden we niet geholpen dus vandaar de verlenging. En, in januari hadden ze bedacht dat ik na de ingreep een nacht naar de pacu moest (extracontrole afdeling) maar degene die wij woensdag spraken vond dat raar.
Hij vroeg aan mij, waarom hebben ze dat gedaan?
Waarop ik antwoordde “omdat ik dik ben”
Hij keek me aan…”dat is in ieder geval een eerlijk antwoord!”
Tja, ik ben het nu eenmaal is geen ontkennen aan ;-)
Maar toch, mijn bmi is laag genoeg om niet naar de pacu te hoeven! (dat is bij >45 bmi)
En dat scheelt weer bij de planning van de ingreep want er is geen extra afdeling met plannen nodig!
Dus dat regelde hij meteen, na overleg met een collega, en belde het ook meteen door aan de chirurg! We staan dus nu op de planlijst voor de transplantatie!
De wachttijd is 2 tot 6 maanden dus we hebben nog even te gaan. In de tussentijd moeten wij ,Marleen en ik, verplicht gaan winkelen.
Nachthemden, sloffen, toilettas en inhoud….we kunnen het maar vast in huis hebben :D

Hebben jullie nog tips die handig zijn om mee te nemen als we opgenomen worden?

Vandaag gaan we nog even naar de nefroloog hier voor de laatste bloeduitslagen, ben benieuwd hoe het met mijn nieren gaat.
Ik hou jullie weer op de hoogte!

Voor nu, Bedankt voor het duimen lieve mensen, het heeft super geholpen! X M