CT-scan en maatschappelijk werk.

Vorige week mochten M en ik weer fijn een dagje naar Rotjeknor.

Dit keer voor een gesprek met maatschappelijk werk; welke regelingen zijn er voor donoren en naasten.

En daarna zou ze een CT-scan krijgen.

De CT-scan zou in het nieuwe gebouw plaatsvinden dus we wisten al dat we moesten gaan spoorzoeken.

De afspraak met maatschappelijk werk was om 13 uur.
We moesten gewoon naar de nefrologiepoli komen daarvoor.

Voor de scan moest ze zich melden om 13.45 dus we hadden 45 minuten voor een gesprek en uitleg.

Wij zijn altijd te vroeg; omdat je nooit weet hoe het verkeer is van hier naar daar en het is wel lekker om even bij te komen met een kopje thee na bijna 3 uur in de auto te hebben gezeten.

Dus om 12.45 zaten we bij de poli.

De dame achter de balie, hoewel we niks met haar van doen hadden, was al niet echt vrolijk maar zei ook verder niks tegen ons….

Om 13.10 besloten we maar even wel naar haar te lopen; het kamertje waar je je normaal meldt bleef namelijk leeg.

Nou, er was niemand dus wat wij er nou deden….we moesten nog maar even wachten mw zou zo wel komen…. Oké nou dan bel ik ze wel even….
Echt een fijn gesprek :P
Ze belde en ik zei nog; wij moeten uiterlijk half 2 weg, we moeten om kwart voor 2 bij de CT-scan zijn en we moeten nog zoeken…..

Nou ze zouden zo wel komen van het maatschappelijk werk….

Om 13.20 zagen we een mannetje langs rennen.

Die vervolgens weer achter de balie wilde verdwijnen op zoek naar de beldame…
Waarop ik opsprong en zei: Ik denk dat u ons zoekt, u bent toch maatschappelijk werk?

Waarop hij zei: Ja klopt, ik kom zo bij u…..

Toen ik antwoordde, nou we hebben nog 7 minuten voor het gesprek……

Besloot hij maar een kamertje in te duiken met ons.

(ik heb zo het idee dat ie ons niet echt vriendelijk vond :P maar ja hij kwam zo laat….Hij was ons vergeten :/ )

Uiteindelijk zijn we door het verhaal heen gesprint op zoek naar de regels waar wij meer van wilden weten.

En kregen we antwoorden die we nodig hebben om, als alles doorgaat, te kunnen regelen wat moet.

En, héél fijn om te weten, lief kan, als we in de nieuwbouw liggen, bij mij op de kamer slapen als de arts het goed vind!
Anders helpt mw zorgen dat ie voor de volledige opnametijd een kamertje kan huren in de zusterflat.

Wel zijn fijn; mijn andere helft waaraan ik nogal gehecht ben vlak bij me de hele tijd :D

Om 13.37 liepen we weg bij hem en konden we op zoek naar de radiologie.

Buiten waren we de weg kwijt en zijn we maar teruggelopen naar de gastvrouwen en gevraag of die even konden meelopen.

Iets te laat waren we bij de goeie afdeling; was helemaal niet zo moeilijk te vinden ;-)

De man achter de balie was erg vrolijk en vertelde ons M dat ze een liter water achter elkaar op moest drinken.

Toen ze antwoordde dat ze dat best kon maar er even voor nodig had waren 2 bekertjes voldoende :D

Nog voor ze goed en wel zat kon ze alweer opstaan en kreeg ze een infuus ingeprikt.

D’r eerste infuus ooit……

Ik zag haar daarna langslopen naar de andere kant op weg naar de scan.

Op zich was ze snel klaar, maar zowel zij als ik hadden inmiddels hoofdpijn van alles.

Dus hoefde geen broodje erna, of een kopje thee maar liefst zo snel mogelijk naar de auto.

We waren daarna nog nooit zo snel Rotterdam uit! Het was echt heel rustig in de stad.

De grote weg was een ander verhaal….

We hebben , doordat we van file naar langzaam rijdend naar file reden, er bijna een uur langer over gedaan om thuis te komen!

Gelukkig knapte ze daarna wat op en de volgende dag was de pijn in haar arm weg.

Ik vind het wat hoor; wat zij moet doorstaan omdat ze mij wil helpen!

Nu wachten we in spanning op de uitslagen; daarvoor gaan we over 2 weken naar de nefroloog en als dat goed is mogen we naar de chirurg……
En als die het goedkeurt…… Gaan we feestvieren!

Dusseh…duimen mag, graag zelfs!