23-01-19 De grote verhuisdag!

Na een onderbroken nacht (spanning, vreemd bed, vreemde geluiden en nachtelijke bezoekjes van de verpleegkundige) zijn we vroeg wakker. We zijn alledrie bekaf, gespannen en , vooral Marleen en ik, lijkbleek….. Wij, M en ik, mochten vanaf 23 uur niets meer eten en drinken. Roelf daarentegen mag dat wel ;-) Hij krijgt dus lekker koffie (ik lust geen koffie….maar dit ruikt echt lekker nu!) en ontbijt. Hij eet het gezellig tegenover mij op ;-) Ik kan er tegen want heb geen eens honger :P Om wat te doen te hebben smeer ik zijn brood ;-) Ik heb trouwens wel dorst…helaas is dat echt verboden, logisch, dus kijk ik smachtend naar het glaasje water… Tegen 9 uur wordt bij mij het infuus ingebracht. Joepie….ik ben al zo lekker te prikken ;-) Er wordt meteen een halve liter vocht in een zak aangehangen; die dorst zal zo wel over Zijn ;-) Ik wip even bij ons Marleen naar binnen. Het is nu een kwestie van wachten tot ze opgehaald wordt…. Ze wordt liever even met rust gelaten (kind van d’r vader!) dus echt lang blijf ik niet kletsen; we steken met enige regelmaat alleen even ons hoofd om de hoek van de deur. Het wordt steeds later en wij worden steeds nerveuzer. Uiteindelijk wordt ze tegen 12en naar de ok gebracht. En dan begint de spanning helemaal te stijgen! Hoe zal het met haar gaan, gaat alles goed, wanneer zal ik gehaald worden…. Tegen half 3 wordt ik opgehaald. Ik vind het lastig om Roelf achter te laten op de kamer. Voor hem is de spanning het hoogst, ik bedoel Zijn dochter ligt nu onder het mes (en krijgt dat gelukkig niet mee, heerlijk hoor Narcose!) zijn vrouw vertrekt nu (en gaat dan lekker onder zeil!) maar hij….hij blijft al die tijd wakker, en maakt zich zorgen of het met beide dames wel goed gaat, wanneer ze terug komen…. Als ik op de holding kom ( de afdeling voordat je de ok ingeschoven word) is Marleen nog in de operatiekamer. Ik word op allerlei dingen aangesloten en lig te trillen in bed. Echt belachelijk te trillen….van de zenuwen (en een klein beetje van de kou, ik krijg het niet meer warm!) Dan komt ineens de chirurg langs! Hij verteld me dat alles goed is gegaan met Marleen en dat het een prachtnier is! Ik begin een potje te janken (spoiler….dit wordt HET thema van de komende weken!). Van opluchting, dat met ons Marleen alles goed is. Ondertussen heeft de dok Roelf te pakken, zenuwen, mobieltjes en mijn echtgenoot zijn geen goeie combi blijkt ;-) . Ook hij hoort nu dat alles goed is gegaan met Marleen. De dok, anesthesist en al die andere mensen eromheen vinden het logisch dat ik van opluchting om Marleen een potje lig te janken. Ik zeg nog dat ik meer zenuwen had om haar ingreep dan om die van mij. En dat is ook zo. Ik vind het heel eng dat ze in haar gingen snijden, dat zij het ziekenhuis in moest, dat zij onder narcose ging….allemaal voor mij…. Geweldig, lief maar eng. Dan wordt ik de operatiekamer in gereden. De hele aanwezige ploeg wordt voorgesteld ( ik weet alleen de chirurg…duhh), de anesthesist (die stelde me zo lief gerust) en haar assistente (wiens hand ik mocht fijnknijpen!) en dan ga ik slapen…. Het volgende wat ik weet is dat er iemand aan mijn arm staat te schudden en mijn naam noemt… ik open wat moeizaam mijn ogen en er wordt gevraagd hoe ik me voel. Ik vraag me af wat ik moet voelen en waarom ze me wakker maken…. Maar dan ineens weet ik het weer! Ik heb een nieuwe nier! Ik lig op de uitslaap! Het is achter de rug….. Ik voel me redelijk goed, wordt langzaam wakker en heb (nog steeds) dorst. In de verte hoor ik ze mijn lief bellen en vertellen dat alles in orde is…..ik ben benieuwd hoe het met hem is. De chirurg komt nog even langs om te melden dat ie ook over mijn operatie tevreden is. We waren beiden een ingreep “ uit het boekje”. Dat hoor ik graag! Ondertussen blijkt mijn bloeddruk te hoog en krijg ik een pilletje daarvoor. Ik val niet echt meer in slaap en zie in de verte een klok hangen; iets na 17 uur is het. Dat is dus snel gegaan! Als de bloeddruk eindelijk omlaag gaat mag ik weer naar de afdeling…. Ik zie de opluchting en bezorgdheid op Roelfs gezicht afwisselen als ik de kamer opgereden wordt. Voor de verandering jank ik weer even…. Hij doet gezellig mee en we knuffelen voorzichtig. Gelukkig, deze stap is achter de rug! Ik krijg later nog een snee brood en, heerlijk, mag water drinken zoveel ik wil. De nier werkt prima en de katheterzak vult lekker. De bloeddruk daarentegen is nog steeds eigenwijs… Maar hé ik voel me best oké, de pijn valt me zo enorm mee, ben helemaal verbaasd! Ons Marleen gaat minder lekker. Ze is enorm misselijk van de narcose, wil vooral niet eten en wel met rust gelaten worden. En toch zegt die topper geen spijt te hebben….. Ik heb er enorme bewondering voor…. Roelf steekt regelmatig even zijn hoofd om de hoek van de deur, even checken en dan snel weer weg....Hopelijk voelt ze zich morgen een beetje beter! Ik val al snel in slaap; wordt alleen steeds wakker als de zuster binnen komt wandelen omdat het infuus piept of de katheterzak gecheckt moet worden.
Op naar morgen, een nieuwe dag met een nieuwe nier! Liefs M