Energie en puf...

Binnenkort moet ik naar het uwv.

Voor een wia keuring (of ik, op dit moment, arbeidsongeschikt ben volgens hun normen en dus een uitkering krijg).

Hiervoor is het handig als je informatie verzameld zodat de arts een duidelijk beeld krijgt van wat je hebt wat je ziekte inhoud enz.

Ook is het handig voor de arts als je een dagverhaal opschrijft.

Hierin beschrijf je dan een gemiddelde dag van je.

Wat je doet, hoelang achter elkaar, hoe lang hou je het vol enz.

Daar ben ik dus de afgelopen week over na gaan denken.

En dat was nogal confronterend.

Ik zeg altijd dat ik me nog best goed voel; dat het echt wel goed gaat en dat we ons redden.

En dat hou ik mezelf ook voor.

Maar als ik heel realistisch kijk naar wat ik aankan en wat een gemiddelde andere 44jarige aankan dan is het minimaal.

Of nog minder.

En als ik daar niet bij stil sta voel ik me wel oké en kan ik er best mee leven.

Maar nu, ik moest er bij stil staan, ik moest er over nadenken en dat doet zeer.

Heel erg zeer.

Ik kan de woonkamer vandaag stofzuigen, dan zuig ik morgen het washok en de keuken.

De woonkamer stofzuig ik 2 delen, er moet een half uurtje pauze tussendoor.

Ook de keuken en washok gaan niet in 1x.
Het is teveel.

Heb ik vandaag stof gezogen dan kan ik niet de was doen of de planten water geven, de kipjes voeren, even lekker het bos in ; mijn energie is op.

Ik moet ’s middags toch even slapen; doe ik dat niet dan ben ik de komende 2 dagen geen knip voor de neus waard en kan ik helemaal niks.

Ik beweer wel dat ik “lekker om 19 uur op bed kruip tv kijken, wel zo relaxed en het kan dus waarom niet?”
De waarheid is “ik ben bekaf, ik zap rond en heb geen idee wat ik kijk en beneden nog een paar uur op de bank blijven hangen betekend morgen te moe zijn om de dag door te komen”

Op het moment gebeurd er nogal wat om ons heen; ik trek me dingen aan dus dat helpt ook niet.
Mensen willen en verwachten dingen; stuiteren binnen en lijken het niet te begrijpen als ik aangeef dat ik dingen niet aan kan.
Bijvoorbeeld niet mee kan ergens heen; dan wordt er al snel gedacht “ze wil niet” maar het is “ik kan het niet aan”.

Hierdoor heb ik enorme moeite om “bij te tanken” en ben ik nu gewoon constant moe……doodmoe.

En zo stabiel als een suikerzakje.

De tranen zitten hoog.

Eigenlijk leven we hier als 2 oude mensjes; heel rustig, wat vandaag niet gaat komt morgen en stof….dat ligt er morgen ook nog wel.

(Inmiddels heb ik de keuring achter de rug en heb ik een IVA Indicatie gekregen. Het energielevel is eerder nog wat lager geworden ondertussen....het stofzuigen is tegenwoordig het werk van mijn man...)