06-10-18 Verwerken…..

Qua lijf en nier gaat het goed.

De functie blijft stabiel rond de 49% dus dat is mooi!

Qua conditie heb ik nogal wat op te bouwen ;-)

Ik was begonnen met dagelijks een rondje van 5 á 600 meter.

Inmiddels loop ik 2x per dag een rondje van 1 kilometer (en kom ik al minder bekaf thuis daarna ;-) )

Of 1 km lopen en een kwartier op de hometrainer.

Bewegen zal ik ;-)

Ik merk wel dat ik, nu ik lichamelijk weer wat meer kan, met mijn neus op de feiten word gedrukt met wat we allemaal ingeleverd hebben de afgelopen jaren.

Ook al voordat het nierfalen was geconstateerd, logisch natuurlijk want niemand heeft een idee hoe lang ik al ziek was voordat die 18% werd geconstateerd…..

Maar ook van de afgelopen jaren, wat er steeds minder werd en kon.

Het werd heel geleidelijk steeds minder….. Maar nu het langzaam beter lijkt te gaan valt ineens op hoe dichtbij de grens van dingen kunnen lag en ligt.

Want nu nog ligt de grens van het kunnen niet veel verder als eerst.

Mijn lichaam wil wel maar de conditie is er nog niet en ook mijn hoofd heeft veel moeite met het bijbenen.

Alsof ik nu pas lijk door te krijgen wat er allemaal gebeurd is in de afgelopen jaren.

Alsof ik het nu pas kan gaan verwerken……

Misschien heb ik mezelf de afgelopen jaren een rad voor ogen gedraaid met vol te houden dat het allemaal nog prima ging, dat ik heus wel kon doen wat ik wilde en het nu pas zie dat dat niet zo was.

Natuurlijk wist ik wel wanneer ik de grens van mijn energie overging en de volgende dag nauwelijks wat kon.

Ik wist heus wel dat als ik vandaag een dag ging winkelen dat ik de komende 2 dagen amper van bed/bank af kwam en veel dutjes extra nodig had.

Dat het niet normaal was om elke middag een “dutje”te doen van een uur of 2 en om 18uur op bed te duiken omdat mijn energie op was.

Maar het was zo, ik klaagde niet ik deed wat nodig was om de dagen door te komen.
Ik genoot van de (kleine) leuke dingen en kneep in mijn handen van geluk als ik ene goeie dag had.

Kon ik die dagen op de bank toch mooi van nagenieten!

Maar er komt en moment dat je dat soort dingen moet gaan verwerken.

En dat moment lijkt er nu te zijn.

Mijn hoofd zit vol.

Ik heb moeite met dingen onthouden, mijn hersens lijken een stuk slomer te zijn als eerst en sommige kleine dingen weet ik niet meer.

Bijvoorbeeld van de week, ik wil weer meer dingen gaan doen in huis; Roelf heeft lang genoeg in zijn eentje de kar moeten trekken dus ik besloot te gaan koken.
Had hij mooi een dagje vrij van het koken.

Het idee was mooi, maar uiteindelijk heeft ie me bijna aan de hand moeten nemen hoe ik ook weer een rollade braad?!

Was zo lang geleden…….
En de uitleg in 1x kwam niet binnen…

Heel raar!

Maar wat er wel uitkomt is dingen die ik gemist heb te doen.
Of die ik binnenkort wil gaan doen…omdat het al zo lang geleden is.

In mijn hoofd is het heel druk, maar eruit komen lukt (nog) niet.

Het komt wel, maar het is wel lastig, zowel voor mij als voor Roelf.

Gelukkig heb ik een fantastische echtgenoot, die van me houdt en het snapt.

Die me steunt en helpt

(al wordt ie soms wel moe van mijn gevraag, zoals over die rollade ;-) )

En die naar me luistert, uitlegt wat ik (nu weer) niet snap of binnenkrijg en gezellig een rondje met me meeloopt.

We komen er wel, samen, maar het duurt nog even.

Het zijn ook rare emotionele jaren geweest, niet alleen voor mij.

Ik ga dus even aandacht aan mezelf en mijn grote liefde besteden!

De blogs over de operatie en de tijd erna houden jullie tegoed.
Ik ben er 10x een begonnen over de opname dag maar het komt er nog niet uit.

Het was een achtbaan, met een fijne uitkomst, maar ik heb een bloedhekel aan achtbanen ;-)

Tot binnenkort!
Liefs M