Update Hier heeft u mijn nier

Er is progressie in dit eindtraject en de donatie zal op termijn plaatsvinden, dat was mijn laatste bericht.

- Het was een wat technisch verhaal en daarvoor mijn verontschuldiging. Er waren op facebook een aantal vragen waarop ik in mijn afgelopen blog geprobeerd heb zo goed mogelijk antwoord te geven en ik realiseer mij dat dit hier op nieren.nl bekend terrein is - maar ik kan nu zelfs specifieker zijn in deze huidige update want als in de aanhef te zien komt de dag waarop mijn broertje zijn nier daadwerkelijk af mag staan aan de ontvanger snel dichterbij. De ontvanger is hiervan uiteraard ook op de hoogte gebracht en het zal een hele bijzondere dag worden waarnaar lang uitgekeken is door zowel mijn broer als met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de ontvanger van zijn gezonde nier.

Ik schrijf mijn ‘broertje’ omdat hij jonger is dan ik ben en de factor affiniteit heeft hier zeker mee te maken. Hij is er altijd geweest en wij hebben veel met elkaar meegemaakt. Wij groeien nog steeds naar elkaar toe en kunnen elkaar vinden in onze levensvragen. Het overlijden van onze moeder was de dag waarop wij ouderloos geworden zijn, mijn broertje en ik. Niemands kind meer zijn is een bijzonder pijnlijke ervaring en het verdriet om het gemis blijft pijn doen en nog steeds kan het verdriet te groot zijn. Mijn broer is nu zo oud als mijn vader was toen hij overleed. Daar zal hij ook in deze tijd mee worstelen, mijn vader zou zo ontzettend trots geweest zijn, onze beide ouders overigens. ‘Weet je nog hoe wij op de avond voor mama’s overlijden onze zoveelste jeugdherinnering opgehaald hebben, vooral ook veel konden lachten en weer tot de zelfde slotsom kwamen?’ Het was vaak spannend maar wij hebben een geweldig thuis gehad. Thuis is waar je bent wie je bent, opgroeit en naar terugkeert.

Dat zijn wij kwijtgeraakt maar de herinnering blijven zolang wij er zelf zijn en onze kinderen wellicht ook weer over ons blijven praten.

Dat praten gebeurt ook vaak over het onderwerp van deze updates. Bij onze dochter leeft dit proces rondom de donatie van Jan ook bijzonder en ons kleinkind – haar dochtertje van zes – krijgt van deze gesprekken kennelijk wat mee. Op een hele relaxte manier kan ik zeggen. De kleindochter heeft een bijzonder breed interesse gebied en de vraag over wat zij zou kunnen missen dat ze toch dubbel heeft in haar kleine lijfje bleef dan ook niet lang uit.

Van buiten naar binnen: ogen, dubbel. Mond en neus, dubbel maar volgens haar wel praktisch en de oren… Een lachsalvo verder en nog na hikkend van de pret – deze dame hoort nog wel eens dat haar haar oren eufemistisch gezegd nogal selectief gebruikt worden en dus best even gemist kunnen worden – ‘néé oma, ik wil ze toch houden!!!’ Ledematen dubbel maar ook praktisch bij het rennen spelen en haar ballet en turn lessen. Na lang wikken en wegen, vragen over haar anatomie en nog eens diep nadenken kwam zij tot de slotsom dat als iemand iets van haar nodig zou hebben ome Jan haar tepels zou mogen hebben ‘voor het weggeven oma.’ De redenatie van een zesjarige is geweldig pragmatisch. ‘Oma, ik ben nog veel te klein om kinderen te krijgen dus heb ik ze nog lang niet nodig… En mama kan ze ook best weggeven want zij hoeft geen baby’s meer, de tweeling is wel genoeg hoor en die drinken al lang zelf’. In een klap de erogene zones van tafel geveegd door deze kleine pragmaticus en haar potentiële bijdrage is geleverd. De logica van een kind maakt dat zelfs beladen onderwerpen iets lichtvoetigs krijgen, zo grappig.

Doneren is mogelijk als je er zelf geen directe blijvende schade van hoeft te ondervinden bij leven. Naast het plezier in deze updates die helemaal in het kader staan van zijn nier donatie bij leven is het wel wrang dat onze zoon ook aan de kant van een ontvanger staat en binnen nu en maximaal twee jaar of binnen een dag een donorhart nodig heeft om zijn kinderen te kunnen zien opgroeien, onze kleinkinderen. Hij is net in mei veertig jaar geworden.

Er is een bijzondere gezamenlijke update in de maak waarin mijn broer zelf een stukje zal schrijven. Het is aan hem om het tijdstip hiervoor te bepalen uiteraard. Ik wil niet zo ver gaan te zeggen dat mijn stukjes gecensureerd worden maar ik laat mijn tekst hierover wel altijd eerst even lezen voor akkoord en laat waar nodig op verzoek iets weg of voeg iets toe en zo hoort het natuurlijk ook. Mijn broer heeft een kaart geschreven voor de ontvanger waarin hij haar of hem succes met het herstel na de operatie wenst en de wens uitspreekt dat de ontvanger een lange en vooral gelukkige tijd tegemoet mag gaan in goede gezondheid en weer volop deel kan nemen aan het leven zoals dat voor zoveel van ons vanzelfsprekend is.

Mooi!!

De ontvanger krijgt deze kaart na de operatie en kan deze lezen of ervan af zien, beide zijn valide mogelijkheden en voor mijn broer acceptabel, hij wil met deze paar regels het anonieme proces van zijn kant een klein persoonlijk tintje geven.

Eerder schreef ik dat mijn broer zijn werkgever heel openhartig van zijn voornemen in kennis heeft gesteld en dat deze aanvankelijk verbaasd maar al snel erg positief heeft gereageerd en nog steeds erg belangstellend is naar de vorderingen. Dit zou een voorbeeld kunnen zijn voor anderen die in welke vorm dan ook een donatie overwegen of er op deze manier mee te maken krijgen maar niet weten hoe dit traject in te passen is met betrekking tot de werkgever/ werknemer relatie. Er zijn geweldige tegemoetkomingen van de nier stichting in samenwerking met het UWV waarin ook de werkgever volledig gecompenseerd wordt.

Voor zover deze update, groet Margreet.