Carpe Diem

Waar m’n zus al vier controle bezoeken achter de kiezen heeft, vertelde ik vandaag aan de verpleegkundig specialist transplantatiechirurgie ‘het verloop van mijn herstel’.
Alles gaat volgens het boekje. ❤️ Mijn gewicht blijft hetzelfde. Ik heb geen klachten. Dagelijks fiets ik nu op de hometrainer 23 min met weerstand 2. Mijn normale bewegingen kan ik gaan opvoeren. Het litteken is niet meer gevoelig.

Drie maanden na de operatie word ik nog verwacht bij de verpleegkundig specialist niertransplantatie, voor: bloeddruk, gewicht, nierfunctie controle, en evaluatiegesprek.

Wat me op dit moment nog bezighoudt, is het litteken: hoe krijg ik dat in optimale conditie … Mijn plan is om mij door een bindweefseltherapeut te laten vertellen hoe ik mijn litteken kan masseren om het zo soepel mogelijk te krijgen, met de minste kans op verklevingen die tot problemen kunnen leiden.

Als ik terugkijk op de afgelopen weken voel ik me supertrots op m’n zus én op Doniertje … maar ook op mezelf, mijn directe familie, meelevende vrienden en bekenden: ieder droeg z’n steentje bij. Ik ben écht onder de indruk van de vele reacties van de mensen om mij heen: niet één was er negatief!

En uiteraard heb ik grote bewondering voor het uitvoerende en ondersteunende (operatie) team van het EMC in Rotterdam, dat voortreffelijk werk leverde!

Medische deskundigheid en gezamenlijke inspanning van ons allemaal brachten ons zover. En dat betekende vooral een nieuw begin voor mijn zus. Het zal duidelijk zijn dat (overigens op haar verzoek) het accent van mijn blog ligt op het doneren en wat dat voor mij tot nu toe betekende. Donoren die nog vóór de operatie staan, of zelfs nog voor de keuze of ze willen doneren bij leven, vinden hierin misschien een antwoord op vragen die ze nog hebben, óf ze worden op een idee gebracht.