Drie weken na de nierverhuizing

Omdat ik daar ruimschoots de tijd voor had, heb ik me heel serieus kunnen voorbereiden op de nieruitname. Ik wilde zo weinig mogelijk aan het toeval overlaten, zocht me suf naar tips van andere donoren, maar vond die nauwelijks. Het bleef dus bij gezond eten, veel drinken, blijven bewegen, mijn weerstand maximaal houden en een optimistische kijk op wat er komen ging!

Tot nu toe heeft de nieruitname voor mij lichamelijk geen problemen veroorzaakt, waarmee ik héél blij ben. Alle organen functioneren weer zoals ik gewend was, ik bemerk geen bijzonderheden. Ik gebruik geen paracetamol meer. Twee weken na de nieruitname ben ik weer op de hometrainer geklommen, voorzichtig, zonder weerstand, te beginnen met enkele minuten. Nu zit ik al op 20 min. per dag. De operatiewond is dicht, dus nog even en ik kan beginnen met een beetje weerstand toe te voegen! Mijn zus heeft al vaker met dit bijltje gehakt bij revalidatie na eerdere niertransplantaties en heupoperaties: ik héb dus een uitstekend voorbeeld! Maar het belangrijkste voor mij is wat mijn lichaam aangeeft!

Wel probeer ik (nog steeds) te ontdekken hoe het met vermoeidheid zit. Ik heb altijd veel energie gehad, en lijk dat nog steeds te hebben. Met mijn vrijwilligerswerk kon ik na twee weken wel weer verder, maar m’n normale ritme oppakken, met drie keer per week naar de sportschool, vraagt meer tijd. Dat betekent nl. óók vroeg opstaan, terwijl ik er nu nog steeds m’n gemak van neem om (later) op te staan. Daardoor ligt m’n tempo ook iets lager … maar ik laat het nog even zo, die vaart komt er vanzelf wel weer in. Bovendien geniet ik daar ook wel van, laat maar gebeuren.

❤️ Ik ben een gelukkig mens!

Doniertje presteert bovenmatig (bijna 100% ... een wonder!), tot groot geluk van m’n zus die wel graag meer vaart in haar revalidatie zou zien! Maar zij is gewend om zich aan te passen aan wat haar lichaam aangeeft, dus bij haar zit de rem er altijd op, hoewel ze hem graag af en toe ‘probeert los te laten’…!