Een week na de nierverhuizing

In het ziekenhuis zijn de artsen met m'n zus nog steeds op zoek naar de balans, zodat de nier, (niet langer mijn nier en) inmiddels liefkozend 'Doniertje' genoemd, z'n werk kan blijven doen. En het ziet er naar uit dat er succes wordt geboekt, iedere dag wordt er een obstakel genomen en overwonnen! De artsen zijn lyrisch over de prestaties van ons Doniertje, wát een stimulans!

Weer helemaal thuis moet ik me erop concentreren dat ik niet 'even gauw' iets doe. Daarbij doe ik écht m'n best, en manlief houdt het ook een beetje in de gaten. Door mijn ongemak serieus te nemen (hoewel de wond gevoelig is, heb ik niet echt pijn), neemt dat ongemak langzaam af. Bij thuiskomst voelde ik iedere actie waar buikspieren mee te maken kunnen hebben, zoals toiletbezoek, lachen, gapen, kuchjes, een boertje laten, neus snuiten, niezen, zelfs de keel schrapen. Voor dit soort aanslagen op de buikspieren had ik in het ziekenhuis een opgerolde handdoek (ingetaped) als 'niesrolletje', om tegen m'n buik te houden. Thuis heb ik die al niet meer nodig, en nu, drie dagen later, is de gevoeligheid steeds verder afgenomen. Bovendien lukt het me af en toe om een andere spiergroep in te schakelen om e.e.a. op te vangen.

De verwachte obstipatie ga ik (na mijn start met kauwgom) te lijf met alle techniekjes die ik ken, van voorzichtige buikmassage tot een rondje door de kamer op m'n hielen lopen, een yoga-tip (!).

Dit wordt al snel gevolgd door veel gerommel in m'n buik: het lijkt wel alsof m'n organen zich herschikken, of ze een ander plekje in mijn buik zoeken. Gezien de omvang van Doniertje, 10 cm lang en 5 cm. dik, is er natuurlijk wat ruimte vrijgekomen en bovendien ben ik daardoor 150 gram 'zomaar' afgevallen 😊 .

Af en toe zit ik lekker in het zonnetje te genieten van het feit dat ik niets hóef … even wat tijd voor m'n lijf. Mijn flesjes kefir- en watervoorraad houd ik bij, want ook mijn eigen niertraining gaat door: mijn toppertje leert werken voor twee, en dat kán-ie! 😊