De transplantatie is geslaagd!

Vrijdagmorgen om 7 uur lig ik in operatiehemd en met anti-trombose kousen aan gereed en word ik naar de OK gebracht via de verkoeverafdeling voor de 'plakkers', bloeddruk en overige controle handelingen. Dan schuif ik mezelf op de operatietafel en zie ik een paar bekende gezichten, de narcotiseur, de chirurg. Het voltallige operatieteam gaat in een halve cirkel staan en om de beurt noemt ieder naam en functie. Veel vrouwen ... Dan is het zover, de narcotiseur brengt me in slaap. Alles heel rustig, goed voorbereid, vanzelfsprekend. De chirurg had me gevraagd wat ik verwachtte ... tja, vooral deskundigheid, dat het werk goed zou worden gedaan, waarop zij mij zei dat ze mijn nier keurig zou overplaatsen naar m'n zus.

3 Uren later begin ik wakker te worden in de verkoeverafdeling. Achteraf hoor ik dat op datzelfde moment mijn zus naast me ligt te wachten op haar gang naar de OK. De chirurg kan haar dan ook vertellen dat mijn nier voor haar klaar ligt en dat de nieruitname prima is verlopen! Nóg 'ns 3 uren later arriveer ik op mijn 1-persoons patiëntenkamer, waar manlief al zit te wachten. Deze middag hebben we nodig om ons te realiseren wat er nu eigenlijk gebeurt. Mijn nier is er nu écht uit en gaat mijn zus een nieuw leven geven! Dat is toch niet te bevatten. En eigenlijk voel ik me best goed! Ik heb geen noemenswaardige pijn dank zij de medicatie, ik ben niet misselijk, en "Katheter, I love you!": ik jas er liters water door, zowel via infuus als zelf gedronken. De verpleegkundigen verzorgen het nodige en wij wachten intussen samen met m'n zwager en hun dochter gespannen op de afloop van de transplantatie. Die is GESLAAGD. Wat zijn we opgelucht en blij: we gaan samen de volgende fase in. Het blijft spannend!