Overpeinzingen op de valreep

Met de transplantatie in zicht, realiseer ik me steeds meer het enorme verschil in beleving tussen mijn zus als ontvanger en mijzelf als donor. Waar het voor mijn zus letterlijk om leven en dood gaat, verwacht ik voor mij een kwestie van ongemak, als er zich geen complicatie voordoet. Niet dat ik het onderschat, maar mijn gezonde lichaam zal zéker minder te verduren krijgen dan haar kwetsbare lichaam: het wordt een zwaar traject voor haar! Daarnaast moet het voor m’n zus als zelfstandig, onafhankelijk, assertief mens super moeilijk zijn om in dezen volledig afhankelijk te zijn van mijn aanbod, hoe nuchter we daar allebei ook tegenaan kijken.

We kunnen alleen maar hopen dat de transplantatie goed uitpakt. De verschillende mogelijke resultaten passeren ‘mijn’ revue, zelfs het meest zwarte scenario. Ik zie wel graag alles onder ogen, wat niet wil zeggen dat dat mijn gedachten gaat beheersen. Uiteindelijk zijn we vol goede moed, we gaan in eerste instantie uit van het meest positieve, dat de nier uitname zonder complicaties verloopt, en dat de transplantatie slaagt en er geen afstoting volgt.

Komt er een kink in de kabel, dan zullen er knopjes om moeten …