En toen ging het beter!

Er is heel wat veranderd sinds mijn laatste blogbericht. Een paar dagen na het bericht begon de pijn af te nemen en kon ik ook afbouwen met de medicatie. En vervolgens merkte ik gelukkig per dag verschil, mits ik niet te hard van stapel loop, wat wel mijn neiging is. Ik heb de neiging direct weer van alles te doen, maar dan roept mijn lichaam mij vanzelf weer terug en herinnert mij eraan nog rustig aan te moeten doen.

Afgelopen woensdag ook bij de chirurg geweest voor controle. Hij was heel tevreden en opgelucht, net als ik. Ik hoef dan ook gelukkig bij hem niet meer terug te komen, mits ik mij wel goed aan de afspraken blijf houden en rustig aan doe. Dus dat probeer ik dan maar zo goed als ik kan.

Nu is het vooral zaak om mijn energieniveau weer een beetje op te bouwen, zodat ik steeds meer terug kan komen in 'het normale leven'. Om mijn gewichtsafname te laten stoppen, aangezien dit alles ook best een effect heeft gehad op de darmziekte die ik heb. En zo ook straks mijn dingen weer op kan pakken. En daar kijk ik zo ondertussen na ruim 2 maanden wel echt weer naar uit. De muren beginnen aardig op mij af te komen, maar dat is een goed teken, zullen we maar zeggen.

Dat betekent ook dat ik dit blog wil ga afronden. Natuurlijk staat het je, mocht je dat willen, altijd vrij om contact op te nemen. Maar een nieuwe post gaat er niet meer komen. Ook dat hoort bij verdergaan. Ik heb dit blog met veel genoegen geschreven. Ik wil de mensen die het gelezen hebben bedanken voor het lezen van het blog. En ook voor de hele lieve woorden. Dit heeft mij erg gesteund in dit proces. Hoewel uit een anonieme reactie op mijn laatste blogpost bleek dat niet iedereen het heeft kunnen waarderen, ben ik blij dat er gelukkig ook genoeg mensen waren die aangaven het wel fijn vonden om te lezen. Het is alleen jammer dat deze laatste reactie vervolgens op een voor mij zeer kwetsende manier is geschreven. Waar blijven we toch als we op een dergelijke manier onze mening naar elkaar moeten verkondigen. De mening an sich, is prima, maar de manier waarop deze geuit werd vond ik bijzonder onprettig, en daar heb ik last van. Ik herken mijzelf namelijk niet in termen als 'overlopen van zelfmedelijden en zelfliefde', integendeel. En ik hoop dat anderen dat ook niet doen, maar anders hoor ik dat graag, op een respectvolle manier. Ik denk ook dat als ik daar van over had gelopen , ik deze stap nooit had kunnen nemen. Want als er iets is wat je niet voor jezelf doet, dan is het wel het doneren van een orgaan. Want nee, het is geen kleine stap geweest. Maar wel een uit pure liefde voor een ander. Natuurlijk gaat het hier om de ontvanger, daar is het op gericht. Zonder ontvanger geen donor. En zonder donor geen ontvanger. Maar dat neemt niet weg dat het voor een donor ook een pittige kan zijn op fysiek vlak, en voor sommigen misschien ook mentaal. En nee deze stap neem je als donor niet alleen, want dit heeft ook echt effect op je omgeving, laat staan met jonge kinderen, die het hierdoor ook niet altijd makkelijk hebben gehad. Maar ik ben trots op mijn vrouw en mijn kinderen en dankbaar voor alle steun die ik van hen en van alle andere bekenden en onbekenden heb mogen ontvangen. En ja, het is niet geheel standaard verlopen en met de nodige hobbels en bobbels. En daar heb ik fysiek flink last van gehad. Maar ook dat hoort erbij soms. En het was het meer dan waard, want het doel is bereikt, waar dit allemaal om begonnen is. Het was een heel bijzonder jaar met veel prachtige momenten van intense verbindingen met elkaar en verbintenissen die nooit meer zullen verdwijnen. En dat ga ik de rest van mijn leven niet meer vergeten.