Drie stappen terug en twee vooruit

Wat een lange dag was dat woensdag. Seconden werden minuten. Minuten werden uren. De ochtend werd de middag. En de middag de avond. En al die tijd was het afwachten of het nog wel ging gebeuren. Ik stond immers op de spoedlijst, en logischerwijze niet in de hoogte categorie. Maar wat duurt het wachten dan lang. En al die tijd niet eten of drinken, want het zou zomaar kunnen zijn dat ze bellen en ik direct naar de OK kan. Ik kan je vertellen, tegen dat wachten is zelfs geen Netflix bestand. De tijd liggen doden met naar buiten kijken, en denken over allerlei lekkere dingen die ik op dat moment had willen koken en meer van dat soort dingen. De kans werd naarmate de tijd vervloog steeds kleiner dat het nog door zou gaan die dag, maar ik was nog steeds niet van de lijst af. Tot om 20.30 de verpleegkundige binnenkwam en het telefoontje had gekregen dat we toch nog naar de OK mochten. Daar eenmaal aangekomen in m'n spannende OK-hemd bleek er weer een spoedgeval te zijn, waardoor het weer langer zou duren. Uiteindelijk was de anesthesist om 22u terug en konden we toch nog beginnen. Het OK personeel was nog in opperbeste stemming en dus was het wederom best gezellig op de OK, tot ik uiteindelijk weer in een diepe slaap vertrok.

Een uur later werd ik weer wakker op de recovery. Met weer erg veel pijn. Dus weer dat extra protocol; paracetamol, diclofenac en uiteindelijk morfine. En toen dat er allemaal inzat werd het dragelijker. En zo kon ik om 01.00 terug naar de afdeling, waar ik nog steeds stikte van de honger. Een bruine boterham met komijnenkaas heeft zelden zo lekker gesmaakt. Die nacht door de grote hoeveelheid verdovende middelen heerlijk geslapen gelukkig. De volgende ochtend wel weer veel pijn, met name op de plek waar het allemaal om draaide. Een beetje paniek merkte ik op in mijn lijf. Wat als het niet geholpen heeft? Hoe dan verder? Uiteindelijk met de arts gesproken, die aangaf er nu nog weinig van te kunnen zeggen. De pijn op die plek kan nog heel logisch zijn gezien de lange beklemming en de hersteltijd die de zenuw nu nodig heeft. Dus nog geen tijd voor conclusies, gelukkig. En ik mocht naar huis, met paracetamol. Gelukkig stak de verpleegkundige daar een stokje voor en gaf direct aan dat er wel iets meer nodig was om deze pijn onder controle te krijgen. Dus mocht ik uiteindelijk met een flinke cocktail vol kort- en langwerkende morfine naar huis. Mijn vader kwam me ophalen en zo werd het toch gezellig! Oude tijden herleven, aangezien mijn vader heel wat ritjes met mij van en naar het ziekenhuis heeft gehad de afgelopen 34 jaar.

Heerlijk om vervolgens weer thuis te zijn. Ik ben dan wel zo high als een kanarie, maar daarmee is de pijn goed te doen, zolang ik maar rustig op de bank lig. En dat is al een verschil met de hele dag in bed liggen. Dus kan ik nu in ieder geval lekker bij mijn gezinnetje zijn. Gister was Tyrza jarig. 6 jaar alweer. Haar grootste verdriet vandeweek was dat ik niet op tijd thuis zou zijn voor haar verjaardag. Maar dat was een harde afspraak met het ziekenhuis. Vrijdagochtend als zij wakker zou worden, zou ik thuis zijn. En zo geschiedde gelukkig. Dus kon ik haar vanuit mijn bed gewoon de kadootjes en knuffels en kussen geven die een 6 jarig meisje verdient op haar verjaardag. En kon ze gistermiddag gewoon haar kinderfeestje vieren met mijn moeder als stand in voor mij, en mijn vader bij mij en de jongste. Toen zij naar haar feestje ging, heb ik lekker veel geslapen. Gister was namelijk het concert van Diggy Dex waar Tineke en ik door hem voor waren uitgenodigd. En hoewel ik natuurlijk ook naar een ander concert van hem had kunnen gaan, wilden we toch heel graag gaan, aangezien het wel veel voor ons betekende. Dus volgepompt met morfine en zo high als een kanarie zat ik heerlijk op de kruk die ik al van te voren had geregeld omdat ik niet kan staan. En genieten, dat was het, zelfs vanaf mijn kruk. Dat maakt die pijn en vermoeidheid van na het concert meer dan waard. Even samen er ook uit zijn. En toch ook wel wat tranen bij het nummer 'straks is het te laat' waarvan hij beschreef dat hij dit ruim twee jaar geleden heeft geschreven toen hij zich zo'n zorgen maakte over zijn vader. Maar dat het nu sinds een paar weken heel goed met hem gaat. En op dat moment voelde ik weer dat geluk en die dankbaarheid. Dat ik die nier heb kunnen geven. En dat ik op deze manier een heel gezin op dit vlak weer geluk heb mogen geven. Zo spraken Henk en ik afgelopen donderdag ook even samen, toen hij even op bezoek kwam in het ziekenhuis bij mij. Wat een bijzondere tijd dit is. En ook spannend. En hoe goed het met hem gaat. We gaan zelfs de geschiedenisboeken in met z'n tweeën, omdat dit de meest succesvolle niertransplantatie is die er is geweest. Het halve ziekenhuis is er al over geïnformeerd. Een nierfunctie van 90% is maximaal. Laat staan voor iemand die is getransplanteerd. Hoe mooi is dat. En daar geniet ik nog iedere minuut van de dag van mee. In de hoop dat ik over een week of iets ook kan zeggen dat de pijn weg is. En dat het echte herstel is begonnen. En tot dat moment, trip ik lekker verder op mn wolk van morfine en andere pijnstillers ;-), maar lekker samen met mijn gezinnetje.