Over een vol hoofd, onzekerheid en de klim naar herstel.

Maar...I’m back in the game!

Dit blog schrijf ik zowaar vanuit mijn ziekenhuiskamer waar ik zojuist dan toch ben opgenomen. In de loop van vanmiddag word ik als het goed is eindelijk toch geopereerd. Dit zou natuurlijk vorige week gebeuren, maar toen werd het toch weer uitgesteld, omdat de injectie van de week ervoor toch wel wat deed en de chirurg het opereren toch een erg grote stap vind. Die beslissing maakte het allemaal erg verwarrend. Gaat het dan nu beter ofzo? Nee, eigenlijk niet. Maar als hij niet wil opereren moet ik mijzelf misschien niet zo druk meer maken? Maar ik voel toch echt van alles…

Dat dus. Onzekerheid over wat ik voel. Terwijl ik eigenlijk heel goed weet wat ik voel. En daarnaast het net aanraken van de eigenlijke finish nu na 6 weken, en toch weer een flinke stap terug in het herstel. Hoewel ik mij niet somber voelde ofzo, was ik de afgelopen anderhalve week wel even een beetje klaar met alles. Het wordt tijd om echt te herstellen en mijn dingen weer op te kunnen pakken. Ik heb er ook weer zin in, maar mijn lijf werkt niet mee. En daarnaast komt er nu ook ruimte om het afgelopen spannende jaar, en zeker ook de afgelopen 6 weken wat op te ruimen in mijn hoofd. Wat een traject is dit. Echt prachtig. Maar het is ook spannend geweest. In de voorbereiding of het wel ging gebeuren, of er niks mis zou gaan waardoor het niet zou kunnen. En de afgelopen weken hoe mijn herstel zou verlopen met de hobbels die ik ben tegengekomen, en hoe mijn voormalige nier het zou doen. En dit laatste, dat kan ik nu wel met zekerheid zeggen. Die doet het echt bizar goed. De functie van de nier schiet door het dak. Ongekend, zo goed.

En dat is zo fijn! Maar nu ik nog..

In de afgelopen twee weken ook geregeld reacties van mensen gehad waarom ik dit nou wilde doen, vooral door de hobbels die er zijn. ‘Het is niet bepaald een promopraatje dit’. ‘Ik zou het nooit kunnen hoor’. ‘Het is niet eens familie’. En dan ook die afschuwelijke actie in de tram hier in Utrecht. Mensen, alsjeblieft. Heb elkaar lief. Grenzeloos. Wees er voor je medemens, op je eigen manier die bij jou past. Maar in Godsnaam, wees verdraagzaam en mild voor de ander. Maar ook voor jezelf. Je kunt het perspectief van de ander nooit innemen, tot je je hiervoor echt open stelt en er naar vraagt bij de ander.

Nu dus in de loop van de middag naar de OK. Het hele litteken moet weer open, omdat alle hechtingen uit de buikwand gehaald moeten worden om het daarna weer goed te sluiten. En ook hier is weer een kleine kans dat het toch weer ‘mis’ gaat, maar daar ga ik maar even niet vanuit. En natuurlijk weer een hoofd vol gedachten nu. Hoe zou ik mij straks voelen? Hoe zou het dan met de pijn zijn? Hoe gaat het herstel dan? Kan ik vrijdagavond nog naar het concert van Diggy Dex, waar ik gelukkig bij voorbaat al een kruk had geregeld omdat ik al wist dat ik niet de hele avond zou kunnen staan? Ik weet dat ik zo een andere keer mocht gaan, maar ik heb er gewoon zin in! Maargoed, nu kan ik het niet weten, hoeveel ik ook pieker. Straks zullen we het weten, als het moment zich voordoet. En in de tussentijd hebben we Netflix als bliksemafleider ;-)