Mark en de Zeurende Zenuw

Daar zitten we weer op woensdagmiddag. Net terug van een ochtendje UMC Utrecht. Na een erg fijn gesprek met de chirurg toch besloten dat er geen andere optie is dan een hersteloperatie. Er is sprake van het zogenaamde 'nerve entrapment syndrome'. De pijn is nog te hevig en te vaak aanwezig. Afgelopen donderdagavond tot en met zaterdag best veel pijn gehad. Er waren zelfs opnieuw pijnstillers nodig om het onder controle te houden. Daarna was het wel weer twee dagen nauwelijks aanwezig, maar zodra ik weer wat inspanning lever, is het er weer. En dat kan niet zo. Dat is prima als ik verder niets hoef te doen, maar ik wil na mijn herstel toch ook gewoon weer pijnloos mijn dagelijkse dingen kunnen oppakken. Dus toch opnieuw een operatie...

In eerste instantie heeft de chirurg met volle overgave geprobeerd om de operatie nog vandaag te laten plaatsvinden. Maar in het hele ziekenhuis was er helaas geen bed te vinden. De chirurg zelf gaat morgen op congres, maar is volgende week vrijdag terug. En dan gaan we het alsnog die dag, of zaterdagochtend inplannen. Hij gaat het litteken opnieuw openen, en de buikwand ook. Om het daarna weer te sluiten, in de hoop dat het dan goed zit. Zenuwen kun je namelijk niet echt zien zitten. Hij heeft het tot nu toe in de ongeveer 120 transplantaties die hij gedaan heeft 1x eerder meegemaakt, en die patiënt voelde zich de dag erna al veel beter. Het nadeel is alleen dat de 6 weken herstel opnieuw ingaan, omdat de buikwand toch weer gedeeltelijk moet worden geopend. En dat is toch niet helemaal waar ik op zat te wachten. Maar het is ook even niet anders.

Terugrijdend naar huis toch wel even een hoofd vol gedachten, nu resulterend in hoofdpijn. Hoe moeten we dit praktisch nu weer regelen met de kids. En Tineke die het zo enorm goed doet, maar nu dus nog 6 weken langer in haar eentje moet bikkelen. En o ja, hoe voelt het voor mijzelf ook, niet geheel onbelangrijk. En ik merk dat het mij even raakt, dat ik er echt wel even van baal, maar ik kijk er ook naar uit dat dit straks over is en ik dan ook echt kan herstellen.

Want hoe gaat het dan echt met me, is een vraag die ik naar aanleiding van mijn vorige blog geregeld heb gekregen. Mensen maken zich zorgen of het echt wel goed gaat, gezien de tegenslag. Maar echt, het gaat, zoals de inleidende tekst al omschrijft, niet slecht met me. Ik zit eigenlijk best goed in mn vel, alleen die zenuw zit niet lekker. Maar mijn energie komt steeds meer terug. Ik krijg ook echt weer zin om dingen te doen, al kunnen veel dingen fysiek nog niet. Mijn geheugen werkt nog niet zo denderend, en ook mijn concentratieboog is nog erg kort. Maar het plezier ben ik nog lang niet kwijt. Mijn interne weerbericht zou ik dan ook kunnen omschrijven als mooi lenteweer, met af en toe een wolkje voor de zon, die de warmte nog steeds niet bij mij weg haalt. Want dit hele proces is en blijft een verrijking, op zoveel fronten, maar zeker ook op het gebied van mijn eigen innerlijke ontwikkeling. Niet dat ik de operatie hiervoor nodig had, maar het is wel een heel mooi bijeffect, wat ik ook heel bijzonder vind om mee te maken. En ook nog steeds de dankbaarheid dat ik dit heb kunnen doen en hiermee niet alleen Henk zijn leven, maar ook dat van de mensen om hem heen, weer een stukje mooier heb mogen maken. En dat is toch fantastisch dat dat kan door letterlijk een stukje van mijzelf weg te mogen geven?