Er is alleen maar nu...

Ook deze week schrijf ik weer een blog. Recht uit het nu. Uit het gevoel van nu. Uit mijn huidige ervaring. En op dit huidige moment, heb ik even flink de balen. Dus schrijf ik het van mij af..

De eerste dagen na het ziekenhuisbezoek van vorige week verliepen eigenlijk heel fijn. Ik vermaak mijzelf eigenlijk best redelijk overdag. Heb veel contact met leuke mensen, die mij steunen, me aan het lachen maken, en die er gewoon zijn, wat er ook is. En dat is heel fijn en maakt mij gelukkig. Deze hele ervaring schept nieuwe banden, verandert bestaande banden. Maakt je weer opnieuw blij met dat wat er is en die wie er zijn.

De pijn bij het litteken werd in de loop van de dagen steeds minder en was zelfs vanaf vrijdagavond even weg. Wel steeds die gedachte; komt dat nu door die injectie, is dit tijdelijk, komt het weer terug, etc. En dan steeds weer terug, nu, in dit moment is het even weg. En pijn is zo verrekte subjectief om te beschrijven en te benoemen. Want echt op mijn kop staan van de pijn, nee dat is het zeker niet. Maar dat zal mij ook niet snel gebeuren. Door de ervaringen van vroeger weet ik dat ik een enorm hoge pijngrens heb. Maar het was wel een erg lastig gevoel, wat steeds om aandacht vroeg. En dat was even weg, en dat is heerlijk genieten van dat moment. Waardoor ik ook merkte dat mijn energie weer wat terug kwam. En zo vind je mij iedere dag heerlijk in het bos. Steeds een stukje verder, plekken te ontdekken waarvan ik eerder het bestaan niet wist, en dat zo heerlijk naast mijn huis. Hoppend van bankje naar bankje, genieten van alles wat ik tegen kom, van de tijd voor mijzelf, van het leven op dit moment, wat mij eigenlijk heel veel fijns ook heeft gebracht door die ene daad van het doneren van mijn nier. En van heerlijke muziek die mij was aangeraden. Mij hoor je niet klagen.

Tegelijkertijd zijn de nachten ook nog erg lastig. Ik ben sinds de operatie standaard tussen 4 en 5 uur wakker. Op dit moment volgens mij niet echt meer van de pijn. Dus waarschijnlijk van de narcose. En dan lig ik vaak tot in de ochtend wakker, om soms dan nog even in slaap te vallen, vol van levendige dromen, dus daar kom je niet echt van bij. En sinds zondagavond is dat gevoel bij het litteken ook weer terug. In eerste instantie dacht ik nog dat het kwam omdat ik misschien iets te veel had gelopen die dag. Maar nu is het iedere avond weer daar, en sinds vandaag ook overdag. En dat vind ik lastig, juist nu ik na drie weken eindelijk merk dat het steeds iets beter gaat.

Vanmorgen sprak ik de chirurg. We hebben toch besloten de beslissing over een hersteloperatie nog een week uit te stellen. Omdat de klachten wel wat minder zijn dan een week geleden. Maar nu ook wel weer terug lijken te komen. Enerzijds heel fijn dit nog even uit te stellen, want wie weet gaat het met de tijd toch vanzelf beter. Anderzijds vind ik het heel lastig. Want net nu ik lekker aan het opbouwen ben, moet ik straks misschien alsnog terug de OK in om vervolgens weer een paar stappen terug te doen. Maar dit gevoel moet op lange termijn natuurlijk wel weg zijn. Want ik kan er amper iets op hebben, kleding zit niet lekker, etc. En dat moet gewoon verdwijnen. Maar op dit moment baal ik gewoon even. En dwaal ik af in mijn hoofd. Weg van nu. En iedere keer probeer ik mijzelf toch weer terug te brengen. Want in dat oog van de orkaan is het rustig, is er alleen maar nu, en kun je in alle rust aandacht hebben voor dat wat er voorbij raast, zonder je erin mee te laten slepen.

En zo kom ik iedere keer weer terug op dat plekje. Daar waar ik probeer lief te zijn voor mijzelf, voor mijzelf te zorgen, en ook aandacht te geven aan de gevoelens die er soms even zijn, maar ook iedere keer weer gaan. En dan weer plaatsmaken voor momenten van geluk.

Stapje voor stapje Mark...Maarja, ik heb maat 50 he, dus die stappen kunnen mij af en toe niet groot genoeg zijn...