Zenuwenlijder..

Weer een week verder en wijzer. Een week die eigenlijk in alle rust is verlopen. Niet dat ik een andere keuze had, want mijn energie is nog ver te zoeken over het algemeen. Maar wel geprobeerd met het mooie weer iedere dag eventjes naar buiten te gaan, al was het maar op een tuinstoel in onze eigen achtertuin. Heerlijk om de buitenlucht even op te snuiven, de zonnestralen op mijn kale hoofd te voelen, de warmte te voelen. Maar daarna ook die allesomvattende vermoeidheid. En ook die pijn bij het litteken. Die blijft. En flink ook. Vooral ’s nachts, waardoor ik geen idee meer had hoe ik moest liggen. Die steken. Mijn lijf die mij vertelt: ‘dit is niet ok’. Mijn hoofd die mij zegt: ‘kom op joh, dit hoort erbij, gaat wel weer over’. En die opmerking van Ingrid: ‘Tegen mij zou je nu zeggen dat een telefoontje zo gepleegd is om even te overleggen’. En zo lig ik met m’n mond vol tanden, daar kan ik niet omheen. Weer zo’n oprecht fijne les in zelfzorg. Joh, wat leer ik toch veel momenteel.

Maandag dus toch maar even overlegd met de dame uit het UMC die ik al eerder beschreef en die mij zo serieus neemt en mij aanhoort. Nu, woensdagmiddag, op de terugweg van een ochtendje UMC. Bij een echte arts-en-mens, de fantastische chirurg die ons heeft geopereerd. ’Nee Mark, deze pijn is niet ok, dit hoort niet’. En na wat onderzoeken die direct werden ingepland en uitgevoerd, de conclusie: er is een uiterst zeldzame complicatie opgetreden. Er is een zenuw meegehecht geraakt in het litteken en dat maakt dat je zo’n pijn houdt. ‘En dat spijt me, ik vind het zo vervelend dat dit is gebeurd’, aldus een aangeslagen chirurg. ‘Hè, zegt hij nu echt? Het spijt me’. Wat fantastisch dat deze arts ook mens is, en ook fouten kan maken en deze vervolgens toegeeft. Iets wat ik nog nooit eerder uit de mond van een arts heb gehoord. En dat verzacht, want hier kan ik onmogelijk boos over zijn. Eerlijk gezegd moesten we er zelfs om lachen. ‘Uiterst zeldzaam...’. Het is eigenlijk wel grappig, want dit is zo ongeveer wat er staat als je mij zou opzoeken in een medische encyclopedie. Dus ook nu, sta ik er niet echt van te kijken. Ik heb vanmorgen een aantal injecties gehad in de betreffende zenuw om hem even ‘plat te leggen’. Hierdoor was de pijn direct weg. De verwachting is echter dat de pijn als dit is uitgewerkt, weer volledig terugkomt (en dat voel ik nu een aantal uren later al). Dus plannen we een telefonische afspraak voor volgende week woensdag. En als het dan niet minder is, plannen we met voorrang een hersteloperatie om het litteken opnieuw te openen, alles vrij te leggen, en opnieuw te sluiten. En dan zou het echt over zijn en kan ik echt gaan herstellen. En dat is een opluchting. Ik kan dus echt heel goed luisteren naar mijn lijf, en ik kan er op vertrouwen dat het mij het juiste vertelt. Hoe fijn is dat! Ik voelde het al zodra ik wakker werd uit de operatie, die pijn die niet te onderdrukken was. Die was dus echt. En dat is vooral voor mijzelf echt een belangrijke bevestiging.

Deze week dus maar even aankijken hoe het gaat. Mij nog maar even goed rustig houden. Veel op bed te liggen, wat tv te kijken als het past in mijn hoofd, en zo de tijd door te komen. En dat gaat mij verbazingwekkend goed af. Ik heb pijn, maar voel mij oprecht heel gelukkig. Met alle lieve mensen om mij heen die mij op hun eigen bijzondere manier steunen. Met mijn gedoneerde nier waarvan ik net weer met eigen ogen heb kunnen zien hoe goed hij het doet bij Henk. Met de rust die ik mijzelf toesta te nemen. Maar zeker ook met mijzelf, met mijn lijf, waar ik op kan vertrouwen. Heerlijk!