Over kleine stapjes, tranen en zonnestralen...

Daar zit ik dan. Woensdagmiddag, 13.30, op een bankje aan de bosrand, met de winterzon op mn gezicht. Te genieten van al het moois wat ik zie, hoor, ruik, voel. Ik merk aan alles dat de operatie mij heeft veranderd en nog steeds doet, in positieve zin. Ik ben er nog lang niet, maar op dit moment voel ik me gezegend en gelukkig.

De afgelopen dagen waren een ontdekking. Het zoeken naar balans. Het voelen van compassie voor mijn lijdende hoofd en lijf bij thuiskomst. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk om weer bij mijn gezin te zijn. Maar wat was het wennen. Abel die het enorm moeilijk had, omdat hij dacht dat ik wel beter zou zijn als ik weer thuis kwam. Jurre die ik de hele week niet had gezien en die alleen maar wilde knuffelen, Tyrza die op haar eigen stille manier mn aandacht vroeg. En ik die het eigenlijk niet kon geven, maar toch maar op die bank beneden bleef zitten om bij ze te zijn. En dan die woorden; ‘Papa, waarom huil je?’ ‘Omdat papa heel graag bij jullie wil zijn, maar mijn lijf eigenlijk nog te ziek is...’

En zo zijn er die avond nog heel wat tranen gevloeid. En had ik enorme pijn in mijn buik die tot zondagmiddag heeft aangehouden. En zo kan het dus niet. Dit moet anders. Maar wat een gevecht met mijzelf. Ik merk het aan alles, ik sta wéér in zorgmodus, en niet voor mijzelf. In het ziekenhuis kon ik mij toestaan ziek te mogen zijn, maar hier thuis niet. Maar het moet. En zo ga ik op zoek naar dat plekje van zachtheid en mildheid in mijzelf. En daar vind ik hem, in dat kamertje in mij hart, waar ik het koester. En zo lig ik nu sinds zondag grotendeels op bed. In eerste instantie heel moeilijk, om thuis te zijn, maar niet volledig deel te nemen aan mijn gezin. Maar de knuffels die met regelmaat boven worden gebracht en mijn lijf dat veel zachter aanvoelt zijn het antwoord de worsteling van zaterdag. Zo ga ik het doen. Gaan wij het doen. Samen met mijn fantastische vrouw en kids.

Sinds gister voel ik weer echt ruimte in mijn hoofd. De dagen ervoor kon ik gerust een uur naar de deur of de afstandsbediening kijken om te bedenken dat ik naar beneden wilde gaan of tv wilde kijken, maar kon ik mij er niet toe zetten. Maar nu voel ik ruimte in mijn hoofd. Mijn lijf is er nog lang niet. Douchen is al een hele excercitie. Maar dat komt. Stapje voor stapje. Ik voel dat ik verander, voornamelijk in mijn hoofd. Deze hele ervaring heeft mij veranderd, geeft me een enorme boost richting de toekomst. Met deze kracht van de laatste week, maar ook van de vastberadenheid van al voor de operatie ter voorbereiding, wil ik verder. Dat voel ik aan alles. Hoe dat eruit gaat zien, dat weet ik nog niet. Maar ik ga het pad stapje voor stapje bewandelen.

En dit bedenk ik mij nu allemaal vanaf dit bankje in de zon, aan de bosrand naast ons huis. Genietend. Gelukkig. Heerlijk.