Home sweet home

Het gaat nog heel wisselend. Gister overdag ging het met de benauwdheid best aardig. Gisteravond weer helemaal niet. Toen kostte praten weer erg veel moeite. Het zuurstofgehalte in mijn bloed is wel nu goed op niveau, de andere bloedgaswaarden blijven toch wat stijgen. En daar is niet echt een verklaring voor. Dus mag ik gewoon naar huis, met de afspraak dat als het minder goed gaat, ik weer bel. Laten we hopen dat dat niet nodig is.

Vanmorgen afscheid genomen van Henk voor nu. We sluiten de meest bijzondere en intense week uit onze beide levens af. En dat viel me erg zwaar, ook nu ik het weer schrijf. Ik ben zo intens blij dat het gelukt is en dat hij met mega sprongen vooruit gaat. En dat ik daar mijn steentje, of eigenlijk meer gezegd mijn nier, aan heb mogen bijdragen, maakt me dankbaar, en ook trots. Een nier doneren is echt niet niks, dat voel ik nog iedere minuut van de dag, maar het is het zo waard als

je iemands leven er mee kan redden. Het was ook een helende week in allerlei opzichten. Het was de eerste keer in 10 jaar tijd dat ik weer het ziekenhuis in ging voor zoiets groots. En na 15 jaar weer terug in het UMC Utrecht. Nu als volwassen man, toen nog als volwassen geworden jongen. En nu sterker en zelfbewuster dan ooit, het nu is niet toen. Met nu veel vertrouwen in mijn lijf als perfecte barometer van hoe het met me gaat. En daar durf ik in het nu volledig op te leunen. En dat is bijzonder kan ik je zeggen, met hoe mijn lijf mij eerder zoveel jaren zo ernstig in de steek heeft gelaten.

Nu in hele kleine stapjes toewerken naar mijn herstel. Genieten van mijn gezin. De kinderen die superlief voor me zorgen en er zo van genieten dat we weer samen kunnen knuffelen. En ik die de balans moet blijven zoeken tussen wat mijn lijf nodig heeft en wat zij nodig hebben. Een mooie uitdaging, waar we samen zeker weten een weg in zullen vinden.

ik zal mijn belevingen hier bij blijven houden tijdens mijn herstel. Maar niet meer dagelijks. Omdat ik hoop dat ik door ons verhaal ook mensen mag inspireren. Nogmaals niet om een nier te doneren, want daar ga ik niet over. Maar hopelijk wel om het bespreekbaar te maken en de discussie erover op gang te brengen.