Een flinke dip

Vannacht wederom een beroerde nacht. Slecht geslapen, heel veel pijn en uiteindelijk dat gevecht met mijzelf. ‘De pijn moet nu wel

eens een keer afgelopen zijn’, ‘het hoort nu echt beter te gaan, dus niet piepen’. Toen ik vanmorgen uiteindelijk niet eens meer zelf mijn bed uit kon komen toch maar de verpleging gebeld, die gelukkig direct heel vriendelijk waren en zagen dat het echt niet goed ging. Uiteindelijk flinke koorts en de saturatie wat aan de lage kant, snapte ik ook meteen waarom ik mij zo benauwd voel. Ik kan nog niet eens een zin helemaal uitspreken zonder halverwege buiten adem te zijn. Er zijn meteen wat bloed- en urinemonsters genomen en straks nog een longfoto, want het vermoeden is dat ik een longontsteking heb. Gelukkig al wel vrij snel extra morfine bovenop de al normale dosering, en dat werkt wel. Hoewel ik nu wel echt hartstikke stoned ben, geeft het me wel echt wat ruimte bij deze toch wel pittige klachten. Interessant om te merken hoe streng ik dan meteen ben voor mijzelf, en dat ik uiteindelijk de minder goede controles nodig heb om mijzelf toe te staan dat ik me ook wel echt flink beroerd voel. Gelukkig wordt er hier heel goed voor me gezorgd en heb ik net nog even een bezoekje gehad van mijn eigen florence nightingale, Tineke, die haar hoogbejaarde man de wc op mocht helpen en zn broek mocht uittrekken. Wat is het toch fijn als je zo jezelf kan zijn bij de ander.

Nu dus maar weer even verder surfen op mn roze planeet, met straks hopelijk meer duidelijkheid wat er werkelijk aan de hand is en hoe het wordt opgelost...