Over een kudde roze olifanten en tranen van geluk.

Na een onrustige nacht begon mijn dag gister om 6u met twee bekers van de meest zoete ranja die ik ooit heb gedronken. Maar het schijnt goed te zijn, dus nemen we het maar. Sochtends nog even lekker gedoucht en daarna nog een bezoekje van Henk. Wat een raar en bijzonder moment was dat om ‘afscheid’ te nemen voordat alles verandert, voor hem en voor mij.

Daarna nog wat radio geluisterd en melodramatischer dan dat ze op Q music ‘this is the moment’ begonnen te draaien van Reneé Froger en mij precies op dat moment kwamen halen om naar de OK te gaan kon het niet.

Nadat ik het eerst, zoals ik mijzelf ken, nog maar even wat gezellig heb gemakt op de OK, met een gezellig praatje en allerlei interessante uitleg over wat ze allemaal aan het doen waren, was het tijd, zoals de anesthesist zei, voor mijn 6e glas Duvel, waarna ik in een diepe slaap ben weggezakt.

Een aantal uren later werd ik weer wakker op de recovery, met het gevoel alsof er een vrachtwagen rondjes aan het rijden was op mijn buik en zo suf als het maar zijn kon. Maar dat laatste heb ik eigenlijk altijd na narcose en duurt nu nog steeds gedeeltelijk voort. De zorg op de recovery was hartstikke goed, ze hadden me al goed door. ’Hein van de pijn’ vroeg me hoe het ging en toen ik zei dat het wel ‘hmm’ ging, vond hij dat reden genoeg om me nog flink bij te tanken met extra morfine, omdat hij niet de indruk had dat ‘hmhm’ helemaal passend was bij hoe ik eruit zag. Vervolgens kwam de chirurg nog langs om te vertellen hoe het gegaan was. Mijn nier is er wederom met een grande exit uitgegaan, omdat er een scheurtje was ontstaan in de slagader, waardoor hij er gedeeltelijk blauw uitkwam. De nefroloog werd er bijgeroepen, maar gelukkig hebben ze de nier weer goed kunnen herstellen en begon hij het korte tijd later direct heel goed te doen bij Henk. Nou en bij dat nieuws kon je me toch wel echt wegdragen. Schokkend van het huilen (en stoned van de morfine) lag ik daar. Dit is precies wat het dit allemaal meer dan waard maakt. Met iets wat gistermorgen nog in mij zat, werd nu Henk zijn leven gered. En die boodschap drong vol binnen in heel mijn zijn.

Rond half drie mocht ik weer terug naar de afdeling, waar Tineke al op me zat te wachten. Nog steeds was ik erg suf en had eigenlijk best veel pijn. En de pijn bleek erg slecht onder controle te krijgen. Ikzelf vond oprecht dat het er maar gewoon bijhoorde, maar daar dachten ze hier anders over. Ze wilden mij eerst weer terugsturen naar ‘Hein van de pijn’ op de recovery, maar dat zag ik niet zo zitten. Uiteindelijk bleven de pillen komen en na de zoveelste morfinepil werd het iets beter te doen. Het bleek een dosis te zijn waar een olifant nog van in een trip zou raken, maar de pijn toch niet helemaal weg kreeg wat wel hun doel was. En ik durf echt wel te zeggen dat ik een extreem hoge pijngrens heb. Maargoed..

Nu, the day after, zit ik met veel gedoe rechtop in een stoel, omdat ik het bed flink zat was. Maar jezus, wat een rotgevoel daar in mijn buik. Ze hadden me er natuurlijk al voor gewaarschuwd, maar toch. Net bezoek gehad van de zaalarts, en die vindt de pijnscore nog steeds aan de hoge kant, dus er wordt weer een verse extra dosering morfine naar binnen gepompt. Heerlijk hoe de kudde roze olifanten netjes 2 aan 2 door mijn kamer marcheren. De komende dagen zal het ongetwijfeld steeds minder worden. Ik houd jullie op de hoogte.