Let’s get this party started...

Wat een intense week was dit, vol drukte om alles op tijd af te krijgen, maar vooral ook vol emotie. Veel tranen, vanuit de intense liefde die ik de afgelopen week vanuit zoveel mensen om mij heen heb mogen voelen.

De rollercoaster begon vorige week zondag. Henk en Eline kwamen bij ons thuis om nog even samen te zijn buiten het ziekenhuis, voordat het circus zou beginnen. En samenzijn dat was het. Wat is dit toch een bijzonder traject, waarin een intense verbinding alleen maar dieper is verankerd geraakt. Ook heel bijzonder voor de kinderen om zo nog even samen te kunnen zijn, zodat ook zij meer snappen wat er nou gaat gebeuren, en ook zij voelen die verbinding, dat was zondag aan alles te merken.

Hoewel de rest van de week met wat stress begon om alles voor mijn eigen gevoel goed af te ronden, is deze stress nu echt verdwenen. Naast alle drukte stond deze week vooral in het kader van heel erg veel lieve berichtjes, dikke knuffels en samenzijn. Vanuit mijn eigen lieve vrienden en familie, maar ook vanuit onverwachte hoek, patienten, ouders van kinderen uit de klassen van mijn kinderen etc. Stuk voor stuk wisten ze mij te raken, gaven een heel fijn gevoel.

Maar ook verdriet om zorgen. Niet eens om mijzelf, want daar heb ik echt het volste vertrouwen in. Maar om de kinderen. Tyrza die dagenlang verdrietig is omdat ze het spannend vindt, de extra knuffels van Abel. Toch dan soms die gedachte, ‘wat doe ik de kinderen aan met deze belissing’. Echter ging het vooral om mijzelf en de moeite te kunnen verdragen dat mijn kinderen spanning ervaren om mij en verdriet hebben om mij. Van Tineke leerde ik opnieuw dat dat mag, dat een bij-effect van dit alles is dat de kinderen op deze manier ook meekrijgen dat je een ander in nood mag helpen als je dat wilt. Dat er meer is dan alleen jezelf. En daar vertrouw ik dan maar op.

Na een heerlijk weekend met alleen ons gezinnetje en vol van leuke dingen, hebben we net afscheid genomen en zit ik nu op bed, in mijn eigen coconnetje, om mij mentaal voor te bereiden op alles wat komen gaat. Allerlei gevoelens gaan door mij heen, onrust, spanning, maar ook vreugde en van alles meer. Maar vooral heel veel vertrouwen. In mijzelf, de artsen, in mijn nier, en in een hele goede afloop voor Henk en mijzelf.

Nogmaals dank voor alle mooie berichten de afgelopen week. Ik laat snel weer iets van mij horen over hoe het mij vergaat deze week, met de avonturen van, nu nog mijn, linkernier.